Zaterdag 16 januari 2016.

Op advies van Iris en Marijn verbleven we van donderdag op vrijdag in Neerpelt, aan de rand van een natuurgebied. Er was een Natuurpunt, met parking, die
rond deze tijd van het jaar verlaten was. Ook het Natuurpunt was gesloten vanwege het seizoen, dus het beloofde een rustig plekje te worden… Dachten we…

Die nacht waaide het hard. Zeg maar stormen. En dat was te merken op de redelijk open parking! De eerste helft van de nacht was behoorlijk onstuimig, tegen de ochtend werd het wat rustiger. Tenminste, tot een uurtje of 7-half 8… Rond die tijd werd de rust verstoord. Een dieselauto met de radio op Studio Brussel. Het klonk zo dichtbij dat het haast leek alsof hij ín de mobilhome werd geparkeerd!
Waarschijnlijk iemand die zijn hond kwam uitlaten, vermoedden we. En toen kwam de volgende.. En nog één.. We besloten maar op te staan, en zagen buiten dat er inmiddels een stuk of 5  auto’s stonden. Vroege vogels op vrijdag.
Nadat ik een wandelingetje met Hemi had gemaakt zag ik dat er licht brandde in het infopand Natuurpunt waar we schuin voor stonden. Er werd dus wel gewerkt vandaag… Onverstoord aten we ons ontbijtje, tot we toch verstoord werden door een tractor die parkeerde naast de mobilhome. En nog een tractor. Het rustige plaatsje waar we onze eerste echte “wilde” doorbrachten, was inmiddels een verzamelpunt voor tractoren en mannetjes in groene pakken… Dus ruimden we de keuken op, en vertrokken. De lpg-tanks gevuld in onze laatste woonplaats, en op weg naar een vriend in Buggenhout.

Het was niet zo erg druk op de snelweg, maar wat ons verbaasde waren sommige tegenliggers met sneeuw op de wagen. Sneeuw?! Dat zagen we niet graag, we wilden zsm naar de zon, en voelden er niet veel voor om op één van de eerste ritten al meteen de sneeuw in te moeten rijden… En stukje voorbij Bekkevoort dus maar van de snelweg af, precies op het moment dat het begon te sneeuwen. Onderaan de afrit lag zelfs al een laagje sneeuw, bah! Voorzichtig weer terug de snelweg op gedraaid, om alvast te gaan rijden naar het adres dat we eigenlijk pas zaterdag wilden bezoeken, in Maasbracht. Inmiddels sneeuwde het zelfs serieus, wat pas weer stopte voorbij Lummen. Daar werd de sneeuw regen, tot de zon tevoorschijn kwam. En die zien wij graag 🙂

Gelukkig konden we die middag al bij Marcel terecht, waar we werden getrakteerd op een indrukwekkende rondleiding langs schatten uit vervlogen tijden. Een paradijs voor liefhebbers van “ouwe rommel” 😉
Na een bak heerlijke koffie, en kennismaking met nog meer geweldige mensen, trokken we ons terug in ons eigen huisje, op marcel’s oprit. Na wat gezelschapspelletjes en veel plezier, gingen we op tijd naar bed. Deze nacht was heerlijk stil in vergelijking met de nacht ervoor; maar daardoor was het snurken van Hemi des te aanweziger….

Zaterdagochtend werden we door onze gastheer uitgebreid getrakteerd op alles wat we ons konden wensen! Een warme douche, en geweldige lekker ontbijt vers van de bakker (Marcel ging ervan uit dat dit ons laatste fatsoenlijke ontbijt in tijden kon zijn 😉 , en diverse spulletjes die we geweldig goed kunnen gebruiken op onze reis! We kunnen het niet genoeg zeggen Marcel, nogmaals bedankt voor al je goede zorgen, je bent een prachtkerel! 🙂 “wie geeft wat ie heeft, is ’t waard dat ie leeft!”

Vanuit Maasbracht nog even naar Echt voor wat pasta en led lampjes, en toen werd de navigatie ingesteld op Luik. Nu vertrokken we dus pas echt!
Na Luik werden we getrakteerd op winterse landschappen, op sommige plekken lag wel 30 centimeter sneeuw! (Niet vergeten, volgende pomp diesel tanken) Om bij de zon te geraken moesten we dus wel door de sneeuw…

image

En paar stukjes waren slecht schoon, waardoor het waar trager ging, maar het was nog niet druk op de weg. Na een korte pauze in het witte landschap met een warme bak koffie  verder richting Luxemburg. (Niet vergeten, diesel tanken!) De sneeuwlaag werd gelukkig steeds dunner, en verdween een stuk voor Luxemburg helemaal. En het werd drukker op de weg. Nog zo’n 70 kilometer tot Luxemburg.

image

Toen werd mijn aandacht afgeleid door een geel oplichtend driehoekje, naast de brandstofmeter. Tanken chauffeur! Oja, nu echt gaan tanken… Maar dat viel ff tegen. Geen tankstation te bekennen, en geen afslag…
Zakt die brandstofmeter nu ineens sneller naar de “0”? Of gaat de tijd nu ineens veel sneller? De redding leek volgens de (verouderde) navigatie dichtbij, een afslag! Onderaan de afslag, was rechts afgesloten, dus moesten we links, onder de snelweg door,  daarna weer rechts waardoor we parallel aan de snelweg reden, op een slechte b-weg.. Yep, de wijzer gaf echt” 0″ aan. Op de navigatie alleen maar groen rondom ons. Geen dorp. Dus… En natuurlijk geen jerrycan diesel bij. Beginners-foutje  😐

Hij staat echt op “0”. (Hoe ver zou ie eronder kunnen….?) Helá! Een dorp, stukje verderop, aan de andere kant van de snelweg… Gelukkig konden we een eindje verderop onder de snelweg door, het dorp in, waar we meteen twee voetgangers tegen kwamen. Op mijn beste Frans vroeg ik om een tankstation, wat de beste man blijkbaar goed begreep. Ikzelf begreep zijn uitleg naar een tankstation 2 km verderop, op de snelweg waar we zojuist vanaf waren gereden dan weer iets minder goed; bij de eerste kruising zocht ik tevergeefs naar een CarreFour-winkel… Toch maar links, nog een keer, dan rechts volgens Damien, en inmiddels wist ik haast zeker dat we verkeerd zaten, want ook de 2e CarreFour-winkel had ik niet gezien!

Maar wanneer de nood het hoogst is (en de meterstand het laagst!), is de redding nabij! Een gesloten bedrijfje, met een klein pompje mèt betaal-terminal! In de tank waarin volgens mij 75 liter paste, ging 80 liter… Maar goed, net op tijd is ook op tijd. Lesje geleerd 🙂 terwijl Damien mij kon uitleggen wat kruispunt in het Frans betekent (lijkt op een supermarkt), reden we weer de snelweg op, waar we de grote pomp uit de beschrijving van de man tegen kwamen.

Net voor Nancy vonden we een mooie plek om de avond en nacht door te brengen, waar we tijdens de eerste wandeling op een flinke sneeuwbui werden getrakteerd… Dus een avondje in de camper, waar we nog heerlijk meegekregen broodjes en salades uit Maasbracht op hebben, en ik (zei de gek) zelfs voor het eerst in mijn leven een broodje met heerlijke “Twents kruidentuintje salade” op heb!

“Everything changes; nothing stays the same; but nothing is lost”

In Lak’ech

in lak’ech

Advertenties

Over fred doe

Over fred doe: fred doe is een fictieve persoon die door mij, de mens die deze verhalen creëert, is bedacht. Aan deze verhalen kunnen geen rechten of what ever ontleend worden, daar deze ook fictief zijn; ook dit zijn slechts creaties van mij, de vrije mens die deze verhalen bedenkt. Ik ben. In lak'ech.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s