Woensdag en donderdag, 20-21 januari

Woensdag 20 januari waren we zo rond 8u wakker. Buiten was het behoorlijk frisjes, maar dat werd ruim goed gemaakt door de oranje wolken boven de bergen tegenover onze mobilhome. Lekker ontbeten, en wat is die bak koffie dan lekker! De rit ging verder over bochtige bergwegen, inclusief onze langste tunnel, zo’n 4,5 km. Daarna werden de wegen even wat vlakker richting Manlleu, waar we mooi plekje voor een warme kom soep bij de plaatselijke rivier. Die leek op de kaart veel groter, helaas, dus maakten we gebruik van het plaatselijke vvv-kantoortje waar we van de vriendelijk medewerker een hele stapel locale bezienswaardigheden meekregen. De man vroeg of we misschien een oud klooster wilden bezoeken, waarbij hij en foldertje liet zien met een klooster op een grote landtong, midden in een groot meer. Monestir de st.Pere de Casserres. Natuurlijk, dus nam ik ook dat foldertje mee.

image

De locatie op het kaartje was alleen via één lange slingerweg te bereiken. Een prachtige, maar smaller slingerweg die op sommige stukken flink klom. Gelukkig was er weinig verkeer, dus konden we rustig aan naar boven rijden. Bijna bovenaan was een uitzichtpunt, en dat uitzicht over het water en de rotsen, genaamd Pantà de Sau, was werkelijk adembenemend mooi! Zo’n uitzicht laat maar weer eens zien hoe nietig wij mensjes zijn…..
Nog een klein stukje klimmen, daar zou een parking zijn, en dan was het nog 5 minuten wandelen volgens de folder. We reden op een splitsing, en ondervonden al snel dat de rechtse kant, die naar een hotel leidde, afgesloten was. Geen probleem, klein stukje achteruit, en dan linksaf. Nog wat steiler naar boven, nog een bocht, en….een groot hek. Wegens vakantie gesloten van 6 tot 31 januari! Dat had de vriendelijke vvv-medewerker vergeten te vertellen. Dus zat er niets anders op dan terug achteruit te gaan, en bij de splitsing te keren, wat gelukkig precies paste. Helaas, het klooster zat er niet in vandaag, maar de rit terug was weer net zo mooi, zij het dat er nu wat meer verkeer op de smalle slingerweg reed. Maar daar laten we de pret niet door bederven 😉

image

De volgende rit zou naar Vilanova de Sau leiden, waar een camping zou moeten zijn. We volgden de route, die op zich al spannend genoeg was, tot we een bordje “camping” tegen kwamen, dat ons een smal weggetje achter een huis in stuurde. OK, dit weggetje was wel erg smal. En bochtig. Tegenliggers zou nu wel eens een probleem kunnen worden, maar als er een camping was, moest het te bereiken zijn met de mobilhome. 3 kilometer zou het zijn, wat op zo’n weg echter wel 10 km leek. Geen verkeer gelukkig, maar erg smalle haarspeldbochten zonder vangrail of iets… En ja hoor, na een tijdje zagen we caravans staan in de bossen. De camping! De locatie was als in een film, met een bergstroom langs de ingang, wandelpaden door de rotsen, en een eeuwen oude stenen brug. Wat was het hier mooi, en stil!
Op zoek naar de receptie liepen we het terrein op, dat toch wel behoorlijk verlaten leek. De receptie zelf was gesloten, maar er stond een 4×4. Al vlug kwam er een oud mannetje met 3 tanden uit een caravan, die ons begroette, in het Spaans natuurlijk. Alleen Spaans natuurlijk…. Maar wat we wel snel begrepen was dat de camping nog gesloten was, en pas aankomend weekend weer zou open gaan. Jammer. Op mijn beste Spaans (handen en voeten) vroeg ik of we dan door konden rijden met de mobilhome, maar dat was blijkbaar niet slim; volgens de man werd de weg verder door erg smal. Smaller dan de bochtige heenweg. Balen. Dus zat er niets anders op dan keren, en terug de bossen in te rijden, ditmaal merendeels bergop. Voordat we vertrokken wandelden we naar de bergstroom, en een pad omhoog langs rotswanden naar de brug. Kabbelend water, en zingende vogeltjes, dat was het geluid van die plek. Heerlijk! Terug wandelend deed Damien zijn eerste vondst; een stukje bergkristal!

Weer een beetje uitgerust begonnen we aan de rit terug, en in de eerste haarspeldbocht kwamen we al een tegenligger tegen…dat ging maar net! Gelukkig bleven verdere tegenliggers ons bespaard, en vonden we een mooie vlakke parkeerplaats met picknick tafels en een waterbron. Uitzicht op de bossen en bergen, dit werd ons plaatsje voor de nacht. Ook weer een heerlijk rustige stek, waar af en toe een auto voorbij kwam op weg naar het volgende dorpje. Een heerlijke rustige nacht hadden we daar, en een koude…..

image

Donderdag begon erg frisjes. Het had gevroren, maar het zonnetje probeerde al door te komen. Lekker ontbijten, bakje koffie, ochtendwandeling. We waren er klaar voor. Donderdag hadden we voorgenomen om een wasserette te zoeken, en een wifi netwerk om campings te zoeken die wel open waren… Manresa werd gekozen, daar was een grote wasserette genaamd “Fresh”.. Perfect. Wat minder was, was dat de navigatie de straat niet kende…kleinigheidje! We reden naar Manresa, namen afslag noord, en reden ons natuurlijk zo klem in doodlopende straatjes…
Plan B. Dataverbinding aan op de GSM, en google maps kende de straat wel. Rijden dus, maar wat een drama. Het leek wel of de navigatie in een andere stad reed dan wij. Niets leek te kloppen, en dan is de mobilhome toch wel erg groot om door smalle straatjes te navigeren… De frustratie won het bijna, tot ik zag dat we in de juiste straat zaten! Alleen even keren(…) en terug, dat moest nummer 73 zijn. En inderdaad, verderop vonden we de ” Fresh” wasserette! Maar wat we in de 15 minuten daarna niet vonden, was genoeg ruimte om te parkeren… Dat is dan weer een nadeel van wonen in een mobilhome, de meeste steden hebben geen parking die groot genoeg is om ons huis te parkeren…

Dus uiteindelijk won de frustratie het toch; geen parking, dus geen wasserette. Voor Jan met de korte achternaam door de binnenstad gemanoeuvreerd. Tja, het kan niet altijd mee zitten, wel? Dan maar verder, naar een grote (erg grote) Carrefour voor een uitje, wat look, broodjes en wat kleine boodschapjes. Nog nooit zagen wij zoveel gedroogde worsten, hammen, kazen en nog veel meer lekkers bij elkaar. Wat een overdaad! Een teken van “beschaving”, blijkbaar….
Damien bleef na de boodschappen in de mobilhome wachten, terwijl Jessie en ik bij de plaatselijke Mac wat gebruik gingen maken van hun gratis wifi. En een bakje cappuccino natuurlijk!

Aangezien de meeste wasserettes die google vond in steden lagen, zochten we een alternatief. Een camping of camper plaats met wasmogelijkheid. Dat moesten we hebben. Maar die waren er dus weinig tot geen in onze omgeving. Wel meer richting de kust, richting Tarragona, dus werd dat ons doel.

Weeral een prachtige route, buiten de tolwegen om, langs Montserrat, door prachtige bergen, met het warme zonnetje op de mobilhome. Na enkele km’s zagen we een groepje politie staan, en voor het eerst in dagen werden we aan de kant gezet. En vriendelijke motoragent vroeg om mijn rijbewijs, en nog wat. Ik gaf aan dat mijn Spaans niet zo goed was, en vroeg of hij Engels sprak. No, Spaans, Portugees, en een beetje Frans. OK, beetje Frans dan 🙂 De boodschap werd snel duidelijk toen ik een zakje kreeg met daarin een mondstukje. Ah, blazen! Geen probleem natuurlijk, het apparaatje registreerde alleen verse berglucht, dus mochten we onze weg weer vervolgen, terwijl de plaatselijke jeugd op het terras er veel plezier aan beleefde. Waarschijnlijk was dit één van de hoogtepunten van januari, de lokale alcohol controle…

En zo ging de rit verder naar Sitges, een stuk voor Tarragona nog. Na een lange snelweg namen we en afrit de bergen in om en plek te zoeken voor de avond en nacht. Weer kwamen we een prachtig meer tegen, ingesloten tussen de bergen. Met helaas overal bordjes “verboden te vissen” 😦 Jammer, en toen we een parking tegen kwamen, twijfelde ik even. Hier stoppen, met uitzicht op het meer? Of nog een stukje verder, volgens de kaart liep het meer nog wel een stukje door. Nog een stukje verder besloot ik. Maar dat was verder dan gehoopt. Het meer stopte al vlug door een grote dam, en de mooie omgeving werd drukker met huizen. Omdraaien ging niet, dus na een aantal km’s bleven we maar op een (gratis) camper plaats staan, vlak bij een grote (lees: dure) camping. Geen wifi. Geen mooi uitzicht. Blaffende honden aan alle kanten. Veel tumult dus…
Maar dat kon de pret niet drukken, Jessie had namelijk heerlijk gekookt! Heerlijk geurende rijst (nog bedankt Marcel!!), met lekker gekruid vlees zorgde ervoor dat we de omgeving snel vergaten. Na het avondeten werd de dag afgesloten met een bakje koffie en een sigaar, achter de mobilhome in onze klapstoeltjes. De omgeving was dan misschien wat minder mooi, maar hé, het is niet elke dag feest! 😉

In Lak’ech

in lak’ech

Advertenties

Over fred doe

Over fred doe: fred doe is een fictieve persoon die door mij, de mens die deze verhalen creëert, is bedacht. Aan deze verhalen kunnen geen rechten of what ever ontleend worden, daar deze ook fictief zijn; ook dit zijn slechts creaties van mij, de vrije mens die deze verhalen bedenkt. Ik ben. In lak'ech.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s