Vrijdag en zaterdag, 22-23 januari

Vrijdagochtend begon in Sitges zoals de donderdagavond was geëindigd; blaffende honden, druk verkeer, en nu ook mensen die hun honden kwamen uitlaten op de parking, en zelfs een jong koppel dat de parking gebruikte als rijschool. De man op de passagiersstoel, de vrouw achter het stuur, en de baby op de achterbank in het kinderstoeltje. Terwijl de vrouw haar rondjes reed over de hobbelige, stoffige parking, filmde de man haar verrichtingen met zijn gsm. Rijles in Spanje 🙂
Die dag begonnen we eens rustig aan; de mobilhome wat poetsen, mijn reisverslagjes bijwerken (wat overigens meer tijd kost dan ik dacht..), een rustig ontbijt, en een beetje plannen wat we deze dag zouden doen. Het was al wat beter weer dan de afgelopen dagen, maar we konden nog wel een paar graden extra gebruiken. Dus nog maar wat verder richting het zuiden af zakken, maar na de frustrerende rit van de dag ervoor op zoek naar een wasserette wilden we eigenlijk een beetje weg blijven uit de grote(re) steden. Op internet vonden we een camping met wasmogelijkheid in Cambrils, bij Salou. Dat zou in ieder geval een hoop zoekwerk schelen, en een dag rust nemen zou inmiddels ook wel van pas komen. Na alles opgeruimd te hebben, reden we op het gemak weer verder. Binnen een half uurtje reden we door Calafell, een lange straat met aan weerszijden allerhande winkeltjes. Bijna waren we het dorpje uit, toen mijn aandacht werd getrokken door iets bij de lokale Repsol-benzinepomp. Naast het gebouw stond een omgebouwde zee-container, met ramen erin, en op het dak een grote… wasmachine!! Lavomatic! Achter de pomp was ruim plaats om de mobilehome te parkeren, en terwijl Damien op het huis paste, gingen Jessie en ik met de vuile was op pad. De wasserette was iets “anders” dan we gewend waren in België, iets meer verouderd… Wel iets goedkoper, dat dan weer wel. Tijdens het centrifugeren dreunde de hele container vrolijk mee, een aparte ervaring! Ondanks dat we niet alle zeepbakjes juist hadden gevuld, kwam de was er toch fris ruikend uit. Nog 25 minuutjes in de droger, en we waren weer helemaal op orde. Wat een verschil met de zoektocht van gisteren….
De was hadden we nu gedaan, dus die camping was nu niet meer strikt noodzakelijk. We hadden van een jonge dame uit Reus een uitnodiging gehad om een bak koffie te komen drinken, en een rondleiding te krijgen als we dat wilden. Ze had ons verhaal gelezen in een Facebook groep voor reizigers/nomaden, en ons verhaal sprak haar zo aan dat ze ons spontaan uitnodigde. Iets wat ons verbaasde in eerste instantie, maar ze bleek niet de enige; verschillende mensen stuurden ons prive-berichtjes via Facebook, om ons te vertellen hoe geweldig ze vonden wat we deden, en om ons uit te nodigen voor een kennismaking! Wildvreemden dus eigenlijk, die allemaal gecharmeerd waren door ons besluit om de maatschappij vaarwel te zeggen, en nomadisch te gaan leven, en die ons een hart onder de riem staken en ons aanmoedigden om door te gaan met onze reis. Dat is dan weer één van de leuke kanten van Facebook; je leert zo makkelijk gelijkgestemden kennen, en krijgt vanuit de meest onverwachte hoeken hulp aangeboden!
Het plan werd daarom niet veel gewijzigd; de route bleef richting Cambrils gaan, wat vlak bij Reus ligt, zodat we daar eventueel toch op een camping konden verblijven voor 1 of 2 dagen, vooral om ook even een rustpauze in te lassen. Die hadden we inmiddels wel nodig, maar zover was het helaas nog niet, zo zou al snel blijken…
We waren na de wasserette redelijk laat op pad die dag. Een aantal kilometers lekker doorkachelen over de snelweg, en al snel kwam Tarragona in zicht, een grote plaats naast Salou. We zagen de zee vanaf de snelweg, en namen een afslag om wat dichter bij te komen. Na een beetje zoeken stonden we op een 150 meter van de zee, waar we de mobilhome parkeerden, en te voet richting strand liepen. Dat strand was zo goed als verlaten, en de temperatuur aangenaam. Damien stond binnen no-time met zijn blote voeten in de zee, en ook Hemi ging, zij het aarzelend, pootje baden.(en zout water proeven) Eenmaal van zijn riem ging Hemi ook los; rennend over het strand en langs de aanspoelende golven had hij sinds dagen weer eens wat echte beweging! Op het strand verzamelde Jessie diverse prachtige stenen om later te gebruiken voor haar kunstwerkjes; en die lagen er in overvloed.
Het was inmiddels 14:30, en aangezien we nog een stukje verder wilden voor de avond, gingen we weer verder. En toen ging het enigzins fout…

In de navigatie had ik Cambrils in gegeven; het eerste stukje ging best goed, door de drukke, kleine straten van Tarragona, waar de scholen net uit waren. Iedereen rijdt daar dan ook echt stapvoets, dus tuften we zo de stad uit. We volgden de navigatie blindelings, tot we op een bepaald moment zagen dat we fout zaten. De borden gaven aan dat we naar Lleida reden, noordelijk van Salou, terwijl we toch echt naar het westen wilden; dus keren bij de eerste afslag. De navigatie deed vrolijk zijn best, eerst dachten we dat hij ons de tolweg op wilde sturen, maar hij stuurde ons er net voor langs. Nu zaten we vast goed. Weer volgden we het kleine kastje, tot we na een aantal kilometers weer een stadje in reden. Damien stelde vast dat de zwerver op het bankje dat we voorbij reden, hem wel erg bekend voorkwam… En inderdaad, we waren weer terug in Tarragona… Balen! Om een lang verhaal (iets) korter te maken; zo’n 2 uur reden we rondjes in en om Tarragona, met nergens een plekje om rustig te staan, en steeds meer vermoeidheid en ergernis door de onbegrijpelijke route. Tot we uiteindelijk blijkbaar toch Tarragona voorbij waren; Er stond een bordje Salou, dus die richting moesten we in! Eindelijk, nu konden we een rustig plekje zoeken…
Het was inmiddels al etenstijd geweest toen we Salou voorbij waren, en bordjes met Cambrils zagen. Beter (heel) laat dan nooit, zullen we maar zeggen… De plaatselijke campings zagen er niet erg aantrekkelijk uit in deze tijd van het jaar, dus zochten we de kustlijn op, misschien dat we ergens in de buurt van de zee konden parkeren? Toen we een franse camper af zagen slaan, volgden we die maar, in de hoop dat zij de weg naar de zee kenden. Dat ging redelijk goed, maar de fransoos was wat kleiner en wendbaarder. Bij een omleiding verloren we hem uit het zicht. We konden de zee inmiddels zien, maar de eenrichtingsverkeer borden beletten ons om dichterbij te raken. Na wat heen en weer sturen konden we vlak bij de zee parkeren, dus deden we Hemi aan de riem en liepen we het strand op. Een paar honderd meter verderop zagen we de franse camper staan, die een veel mooier plekje had gevonden, op een ruime parking , pal tegen de zee. Dus sprongen we nog maar eens in de mobilhome, en wurmden we ons huis door de smalle straatjes op gevoel richting die parking. En ja hoor, na een paar straatjes reden we zo de parking op, voor de plaatselijke jachthaven. Dit was de perfecte plek, de zon was net achter de bergen aan het zakken, en gaf een prachtige oranje gloed aan de wolken. De fransoos had zich al geinstalleerd, en was aan het eten in de camper, volgens Damien haalde hij grote paddestoelen uit een zakje… Iets dat Fransen blijkbaar veel meer eten dan in België en Nederland.
In onze mobilhome was Jessie inmiddels ook bezig met het avond eten; het beetje (overheerlijke) rijst dat over was van de dag ervoor, en nog wat afbakbroodjes met kaas en ham, en gehakt met (erg lekkere!) bbq-saus! We aten alsof we dagen niets op hadden, om één of andere reden lijkt het eten hier veel beter te smaken. Of we waarderen het gewoon meer misschien.
Na het eten was ik ver op. Lichte hoofdpijn, stijve schouders; ik zat aan mijn limiet voor vandaag. Rond 20u besloten we nog een klein stukje te gaan lopen, dus trokken we onze schoenen weer aan. Op het moment dat ik naar buiten wilde gaan, stopte er een auto tussen de franse camper en ons in; met blauwe zwaailichten…. “Ik denk dat we weg zullen moeten hier”, informeerde ik de rest, en liep vast naar buiten. Terwijl ik mijn veters strikte, stapten beiden agenten uit, en trokken een jas aan. Waarna ze weer in stapten, nog steeds met de blauwe lampen aan, en verder reden… Waarschijnlijk hadden ze iets belangrijkers te doen, dus we bedankten karma en maakten ons avondwandelingetje.
Daarna was het, eindelijk, bedtijd. Met de klotsende golven op de achtergrond sliepen we zo, in ons huisje aan zee.

image

En deze ochtend werden we ook weer wakker met de golven als achtergrondmuziek. Ietwat bewolkt, maar al een lekkere 13 graden! Na het ontbijt maakten we een kort fietstochtje door het centrum, haalden wat kleine boodschapjes, en verbaasden ons over de rust en sereniteit in de kleine straatjes. Wat moet het een “straf” zijn om hier te wonen 😉
En zo werd het 12u. Ik zit mijn verhaaltje te tikken op het gras van de boulevard, met voor mij de zee. Jessie en Damien zijn het strand afstruinen, blijkbaar ligt er iets op het vochtige zand dat op een soort bladgoud lijkt; het glinstert als goud, heeft dezelfde kleur, en alle stenen en schelpjes zitten er vol mee. Een goudmijntje aan het strand? Wie weet…..

In Lak’ech

image

in lak’ech

Advertenties

Over fred doe

Over fred doe: fred doe is een fictieve persoon die door mij, de mens die deze verhalen creëert, is bedacht. Aan deze verhalen kunnen geen rechten of what ever ontleend worden, daar deze ook fictief zijn; ook dit zijn slechts creaties van mij, de vrije mens die deze verhalen bedenkt. Ik ben. In lak'ech.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s