Playa y Fiesta

Zondagavond op de camping, tussen de overwegend Duitse mobilhomes, hadden we nog een klein “uh-oh” moment… Zoals de meesten van jullie weten, reist Hemi de bulldog met ons mee. Dat gaat hem goed af; als bijrijder ligt hij tijdens de rit braaf tussen de voorstoelen in, zodra we stoppen staat hij voor de deur om te gaan wandelen. In de avond ligt hij meestal onder de tafel van de dinette, eigenlijk zoals hij in Leopoldsburg ook gewend was. Geen probleem. Alleen heeft hij één, ietwat vervelende eigenschap; hij kan snurken als een grote. Maar dan ook echt….

Dus maakten we ons zondagavond klaar om te gaan slapen. Ook Hemi zocht zijn matrasje op, en toen we beseften ineens dat wij misschien niet de enigen zouden zijn die hem konden horen snurken…rechts stonden we redelijk vrij, maar links stond een Duitser op zo’n 4 meter afstand. Uh-oh!
Zodra we in bed lagen, begon hij zijn slaap-geluid te maken. “Hemi…Hemi!!….ssshhtttt!!”
Dat hielp natuurlijk niets, zoals gewoonlijk. Zou het buiten te horen zijn? Tuurlijk, de sandwich panelen van de mobilhome waren niet echt geluid dempend. Zouden de buren het horen? Dat moest haast wel… Maar misschien sliepen ze allang?  We zouden het wel merken….

Die nacht zaagde Hemi weer een flink stuk bos om… Maar: er had die nacht niemand geklaagd of geklopt. En ook deze ochtend meldde niemand zich met klachten! Een meevaller, ze hadden niets gehoord, of durfden er niets van te zeggen 😉

Zoals gepland bleven we wat langer op de camping uitdrijven. De mobilhome kreeg een extra poetsbeurt van Jessie, de ramen werden van verkeersslachtoffers ontdaan, koelvloeistof en olie werden gepeild, de watertank zat weer vol. (met water met een luchtje eraan… Chloor) Ik las in de ligstoel een kort verhaal van Stephen King, “de man in het zwarte pak”, terwijl Jessie en Damien het kiezelstrand af struinden op zoek naar mooie stenen en schelpen. Om ons heen vertrokken de meesten weer, op een duits koppel van eind 60 na; meneer was 68, en had 40 jaar als zelfstandige gewerkt, hoorde ik hem tegen een ander vertellen. En na 40 jaar stress was hij er nu achter gekomen dat dat harde werken, en dat gestress, helemaal niet belangrijk was. Hij besefte dat niets er meer echt toe deed, en dat hij moest genieten nu hij nog gezond was. Mijn idee. Werken om te leven, niet leven om te werken….

We hadden overigens nog niemand van de camping gezien voor de betaling. Een wandelingetje naar de ingang volgde, waar een jongedame stond te poetsen. Gelukkig sprak ze Engels, en ze was buiten poetsvrouw ook receptioniste. Ik vertelde haar dat we hier overnacht hadden, met 3 volwassenen… Ze ging de rekening opmaken, en die was verrassend: €11,95. Dat was inclusief water, stroom, douchen, vuil water legen, toilet legen…. Spotgoedkoop naar ons idee, echt een aanrader voor de reizigers onder ons, Playa y Fiesta in Cambrils.

Helaas moesten we wel besluiten dat ons bezoek in Reus niet kon doorgaan; de dame die ons had uitgenodigd, moest tot 17u werken… Dat zou betekenen dat we de mobilhome ergens in Reus moesten parkeren, en dus ook onbeheerd dat moesten laten staan tot ons bezoek voorbij was. En daarna moesten we nog een plaatsje zoeken om te overnachten, dus dat durfden we niet aan, helaas… In plaats daarvan zochten we een McDonalds op om wat Workaway-adressen op internet op te zoeken waar we eventueel konden gaan werken. Zo’n 5 hosts werden aangeschreven in de omgeving, nu wachten we natuurlijk af wie er 3 maffe ollanders kan gebruiken als hulp. Overigens, in de omtrek hier zijn echt tientallen aanbieders van Workaway, veelal Engelsen, Fransen, Duitsers en ook Nederlanders. Werk zat dus!

Bij de Mac zat trouwens ook een Aldi. Net alsof je in Nederland, of België bent, dus we gingen eens kijken of het assortiment ook overeenkomsten had. Tot onze verassing zagen we echt veel bekende producten: crackers, snoep en koek, voeding… Allemaal hetzelfde, met als enige verschil de prijs; alles is hier toch wel een stukje goedkoper! 🙂

image

En nu staan we weer rustig in de bergen nabij de rivier Rio Ebro. Vlakbij horen we schapen, blijkbaar dragen ze bellen 🙂 Verder is het hier heerlijk stil, en de temperatuur is zeer aangenaam. Dit wordt weer een heerlijk nachtje slapen in de vrije natuur.
Als Hemi het toelaat, tenminste…. 😉

In Lak’ech

image

in lak’ech

Advertenties

Over fred doe

Over fred doe: fred doe is een fictieve persoon die door mij, de mens die deze verhalen creëert, is bedacht. Aan deze verhalen kunnen geen rechten of what ever ontleend worden, daar deze ook fictief zijn; ook dit zijn slechts creaties van mij, de vrije mens die deze verhalen bedenkt. Ik ben. In lak'ech.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s