Maandag & dinsdag 1-2 februari

Na weer een heerlijke nachtrust in El Palomar waren we op tijd uit bed maandag. We hadden rond de middag afgesproken in Oliva met Toff en Maria, mensen die met hun jonge dochter al bijna 8 jaar in een camper wonen en leven. Maar voor we vertrokken moesten we even op de koffie bij een Nederlands camper-koppel, Bert en Trude (of was het nou Trudy??), die op het hoger gelegen camper-gedeelte stonden. Met het stoeltje en een lekkere bak koffie in het zonnetje, met geweldig leuk gezelschap, wat wil een mens nog meer? Interessante gesprekken met mensen met veel levenservaring, en dan vliegt de tijd…Damien herinnerde ons eraan dat we een afspraak hadden, dus moesten we eigenlijk al weer veel te snel afscheid nemen….
Toen we terug naar onze mobilhome liepen, hoorden we gestommel binnen. En toen we de deur openden, schrokken we nogal….Tijdens ons koffiepraatje was Hemi in de mobilhome gebleven, en hij was ziek geworden. Het deurmatje dreef in het braaksel, en in de kunststof binnenzijde van de buitendeur had hij een gat gebeten van zo’n 10 centimeter, omdat hij eruit wilde… de pechvogel was misselijk geworden, en kon dus niet naar buiten. Eenmaal buiten bleek hij ook diarree te hebben, en alles wat hij dronk, kwam er weer meteen uit… Damien bleef op het zieke kind passen, terwijl wij gingen afrekenen bij de beheerder. Ook hij kreeg een Guardian Angel van Jessie, por fortuna.(voor goed geluk ) Enthousiast vertelde hij dat hij die thuis een  plaatsje ging geven. Hij dook zijn magazijntje in, waar hij 3 tasjes uithaalde van de camping als bedankje. Hij wenste ons een goede reis, en we bedankten hem voor de fantastisch verzorgde camping. Gracias over en weer, en toen snel terug naar de zieke.

Die was inmiddels iets rustiger, maar hij wilde nog steeds alleen al het gras dat hij vond opeten. Blijkbaar had hij dus buikpijn, en na elke graspol die hij opat, kwam die er weer even snel uit…We hoopten dat het zo over zou gaan, dus pakten we in en reden richting uitgang. De vriendelijke Engelse buren stonden al klaar om afscheid te nemen, dus sprongen we nog vlug even naar buiten om ze te bedanken voor de goodie bag die we hadden gekregen, en ze ook een goede verdere reis te wensen.

Ons vertrek was verrassend voor ons; beneden stonden de 4 Engelsen ons enthousiast uit te zwaaien, boven stonden Bert en Trude al te wachten om ons ook uit te zwaaien! Alsof we elkaar al jaren kenden!

Maar toen we rustig vertrokken, kwam de realiteit al weer vlug kijken, in dit geval meer gekots van Hemi… dus stoppen, boel opruimen, en weer verder…Hemi werd er niet veel beter op.
Zo rustig mogelijk reden we de 35 km naar Oliva, met af en toe en pitstop voor de zieke. Een vervelend ritje voor allen…
Eenmaal in Oliva werden we hartelijk ontvangen door Toff en de Ierse Jordan. Ze hadden (met de handzeis!) een plek kaal gemaakt waar onze mobilhome mooi kon staan, onder de amandelboom. Toff’ dochter Brunel, 11 jaar jong, kwam zich ook voorstellen. Sinds haar 3e woonde ze al in de camper, nooit geënt, altijd thuisscholing gehad, en wat een wijs meiske, geweldig!

Toff’ echtgenote Maria kwam ook aan fietsen, met de reisgenoot van Jordan, een jonge Albanees met zo’n moeilijke naam dat we hem maar “buddy” noemden 🙂 Na een korte rondleiding door het huis (nou ja, project zeg maar…) en het omliggende terrein gingen we ons installeren.

image

Jessie had al die tijd op Hemi gepast, die iets minder ziek leek, maar nog steeds niet in zijn hum was…  zodra hij buiten kwam, was het gras zoeken en kotsen. Hij was lusteloos, keek sip, en was erg zielig…. Ook wij voelden ons er niet lekker bij, dus zochten we voor de zekerheid alvast naar een dierenarts in het centrum. Twee stuks, op 5 minuten afstand. Dat was alvast een geruststellende gedachte, mocht hij dinsdag niet opgeknapt zijn. Ook die nacht was onrustig, met een paar nachtelijke braakmomenten….

Dinsdagochtend was Hemi nog niet veel beter. Hij wilde niet eten, niet drinken, zelfs geen stukje kaas of ham… Wandelen betekende kotsen. Damien en ik stapten op de fiets om wat boodschapjes te doen en te kijken wanneer de dierenarts open was. 10 minuutjes fietsen later hadden we een buurtwinkel gevonden, inkopen gedaan, en de dierenarts was zo gevonden. Open van 10 tot 13, en van 15:30 (dacht ik…) tot 20u. Eenmaal terug bij het huis vroegen we of Buddy   ’s middags met ons mee wilde gaan, omdat die tenminste een paar woordjes Spaans sprak. Geen probleem, gelukkig…

Damien hield zich bezig met onkruid wieden, ik ging samen met Toff me bezig houden met de elektra van het huis. Of beter gezegd, de ontbrekende elektra. Het huis was bezocht door een “sqatter”, een kraker.. die had niet alleen een halve kamer afgebrand, maar bij zijn vertrek ook alle elektrakabels uit de muur getrokken, inclusief grote stukken pleister. Een ravage. Dat was dus één van de dingen die moesten gebeuren. Alle bestaande leidingbuizen controleren, wat gaat waarheen. Een nieuwe stoppenkast gemonteerd, enkele nieuwe leiding getrokken, tot het materiaal op was… Toff zou ’s middags nieuw materiaal gaan halen, dus was er tijd voor gezellige gesprekken en verhalen. Ook nu bleek al weer snel dat we gelijkgestemden hadden getroffen, ook al hadden we zo’n uiteenlopende achtergrond! Damien en Buddy fietsten naar het strand, ook slechts 10 minuutjes verderop. Hemi leek wat rustiger, maar wilde nog steeds niet eten of drinken….

Rond 16u reden we samen met Buddy naar de dierenarts, en vonden gelukkig om de hoek een parkeerplaats voor de mobilhome. Toen we echter bij de dierenarts voor de deur stonden, bleek dat ik me vergist had; hij ging niet om 15:30 open, maar om 5:30 pm… en het was pas 16:30. Potver…. Wat nu, een uur wachten met de zieke? No no, zei Buddy, terwijl hij het adres van de 2e dierenarts opzocht, met de openingstijden. Half 5 ging die open, en het was maar één straat verderop, dus vertrokken we weer. Hemi liep mee, maar niet enthousiast…

De dierenarts bleek een erg mooie kliniek, met een dierenarts die behoorlijk Engels sprak! Bedankt karma, door mijn vergissing waren we nu bij een kliniek die vertrouwd aan voelde, en waar ik het probleem makkelijk uit kon leggen. De arts onderzocht Hemi, die alles stilletjes over zich heen liet komen, en concludeerde dat hij een maag ontsteking had. Boosdoener was waarschijnlijk het water dat hij daarvoor op de camping had gedronken… weer een les geleerd dus, flessenwater voor Hemi. Drie spuitjes zouden het probleem moeten oplossen, plus een blikje speciaalvoer om zijn maag rust te geven. En of we morgenvroeg nog tijd hadden om even ter controle langs te komen. Als er iets is dat wij in overvloed hebben, is dat wel tijd, dus morgen gaan we om 11:30 met de zieke nog even terug ter controle.

Nu ligt hij weer rustig te slapen, en ook wij zijn weer iets geruster… bij terugkomst besloten we het werk voor vandaag te laten voor wat het is, morgen is er weer een dag, en regel 1 is hier: geen haast! Doe waar je zin in hebt, op jouw tempo, wanneer jij wilt. Of geniet van de zon. Dus dat hebben we gedaan, Jessie had weer eens lekker gekookt, en verder lekker wat schrijven, kletsen, en vuurtje stoken in de ton. Morgen weer even naar de dierenarts, en dan in de middag weer wat “werken”, waarschijnlijk….Of niet, plannen is hier uit den boze.

Morgen is er weer een dag!

image

In Lak’ech

in lak’ech

Advertenties

Over fred doe

Over fred doe: fred doe is een fictieve persoon die door mij, de mens die deze verhalen creëert, is bedacht. Aan deze verhalen kunnen geen rechten of what ever ontleend worden, daar deze ook fictief zijn; ook dit zijn slechts creaties van mij, de vrije mens die deze verhalen bedenkt. Ik ben. In lak'ech.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s