Nooit te oud om te leren.

Woensdagochtend was ik als eerste uit bed. Hemi had die nacht niet gesnurkt; dat was voor ons een teken dat hij nog niet terug in orde was. Hij lag opgerold onder tafel, en reageerde niet toen ik hem riep. Ook toen ik hem op zijn rug klopte reageerde hij niet noemenswaardig… Pas toen ik zijn  riem pakte kwam hij langzaam onder de tafel uit. Tijdens de wandeling had hij zijn staart niet meer helemaal omlaag, en hij was niet continu gras aan het eten, dus er was wel iets veranderd. Afijn, we moesten om 11:30 terug naar de dierenarts voor controle, dus lieten we hem die ochtend lekker rustig liggen. Eten en drinken wilde hij nog steeds niet…

Bij de dierenarts aangekomen liep hij goed mee, en kwispelde hij wel zo nu en dan. Eenmaal binnen besefte hij dat dit de plek was waar hij de dag ervoor drie spuiten had gehad, en probeerde hij meteen weer naar buiten te gaan. De dierenarts begroette ons, en ze zei dat ze hem er beter, vrolijker uit vond zien. “He’s looking more happy” zei ze, terwijl ze hem nogmaals onderzocht. Zijn temperatuur was goed, en zijn maag was minder hard dan de dag ervoor. Nog 2 spuitjes die dag, ééntje om zijn maag te beschermen en ééntje met vitamines om hem wat aan te laten sterken. Vandaag zou hij wel gaan eten zei ze, en anders mochten we hem wel een beetje “helpen”… De rekening was weer (positief) schrikken, 14 euro voor 2 spuiten, en geen consult kosten. De dierenarts begon bijna te blozen toen ze een paar euro fooi kreeg, alsof ze dat niet gewend was. Wij waren allang blij dat we iemand hadden gevonden die engels kon, en die ons goed kon helpen. En zo vertrokken we weer met de zieke, hopend dat hij in de loop van de dag weer zou beginnen met eten. Wat hij dus helaas vertikte….

De hele dag bleef hij stilletjes liggen. Geen fut, geen honger, geen dorst. Wij werden er weer een beetje moedeloos van, hij moest nu toch echt wel gaan eten.. Dus besloot Jessie om hem te “helpen”: de paté die we bij de DA hadden gekregen werd gemengd met wat (flesse)water, en met een klein spuitje kreeg hij zo dwangvoeding. Hij was er niet erg blij mee, maar soms kun je weinig anders.

Vlak daarna begon zijn maag te reageren. Borrelen, knorren, het leek wel of er een varkentje in zijn buik zat! Ok, dat begon dus weer op gang te komen. Nu hopen dat hij ook zijn eetlust weer terug zou krijgen.. Die avond was daar niet veel van te merken, dus kreeg hij nog een aantal keren wat spuitjes pat\’e9-water, en borrelde zijn buik vrolijk verder. Die nacht was hij nog steeds behoorlijk stil, er kwam weinig gesnurk van onder de tafel. We hoopten dat hij ons de hele nacht wakker zou houden met zijn bekende gesnurk, maar het bleef helaas erg stilletjes…

Zo kwam donderdagmorgen. Het was muisstil onder tafel, en dat was niet wat we hadden gehoopt. Toen ik zijn riem pakte, kwam hij echter wel meteen onder tafel uit, en stond ongeduldig te wachten bij de deur om uitgelaten te worden. Dat was in ieder geval een vooruitgang! Na een korte wandeling kwam hij terug bij de mobilhome, en probeerden we of hij nu wel iets wilde eten; groot was onze vreugde toen hij zelf weer wilde eten!! Eindelijk leek het erop dat hij weer een beetje de oude werd, hij wilde weer eten en ook drinken. Wat een opluchting…

Donderdagmiddag besloten we nog even langs de DA te gaan om haar op de hoogte te brengen van Hemi’s vooruitgang, en om nog twee blikjes speciale paté te halen. Ze vond het erg leuk dat we even langs kwamen om te vertellen hoe het met de zieke ging, en pakte 2 blikjes paté voor hem. Dat was 6,40, maar ik kon maar 6 euro passen, dus wilde ik haar met 50 euro betalen; “no no, you gave me enough yesterday and the day before, 6 is good!” was haar reactie, en met een big smile rekende ze 6 euro af. Haar manier om weer iets terug te doen voor het beetje fooi dat we hadden gegeven, denk ik 🙂

Hemi ging met grote sprongen vooruit, en hij begon zelfs weer te snurken… raar dat je zoiets kunt missen!

Workaway & House sitting.

En verder? Sommige lezers hebben blijkbaar het idee dat het hier alleen maar vakantie vieren is, wat natuurlijk niet helemaal klopt. Dit is een “workaway” adres, dus moet er ook “geworkt” worden! Alleen gaat dat hier iets anders dan wat jullie daar gewend zijn. Nu is de plek waar we nu verblijven een beetje een apart geval; de (engelse) eigenaar van het huis is er zelf niet, hij is gepensioneerd en verblijft in zijn vakantiehuis nabij Girona. Vrienden van hem, die al zo’n 7 jaar workaway doen, passen hier eigenlijk een beetje op zijn huis om te voorkomen dat er krakers binnen komen. Terwijl ze “housesitting” doen, doen ze ook klusjes om het huis en de wildernis eromheen een beetje op te knappen. Chris, die iedereen Toff noemt, is 62, en zijn vrouw Maria is 50. Zij noemen zichzelf “lizzards”, want “we only come out when the sun shines, and not before 10am!” Een relaxte instelling, die ons wel aanspreekt! Je doet hier alleen wat je graag doet, en op je eigen tempo. Geen deadline, geen planning, geen stress, geen druk. De eigenaar komt hier nooit, en heeft alleen emailcontact met Maria en de andere workawayers, waardoor hij op de hoogte blijft.

Zo houdt Damien zich nu samen met Maria en Buddy (de Albanees die eigenlijk Clennied heet) vooral bezig met het wieden van onkruid. Een rotkarwei om eerlijk te zijn, en dan te bedenken dat we hier geen echt gereedschap hebben. Geen bosmaaier of kettingzaag, slechts wat handzeisjes en een beugelzaag! Als je dan weet dat het stukje hier zo’n 6000m groot is…zij doen nu echt het zwaarste werk, maar zoals gezegd, op hun eigen tempo, niets moet, alles dat je doet is meegenomen. En dat werkt een stuk relaxter natuurlijk! En je krijgt een lekker kleurtje als bijverschijnsel…

image

image

Ikzelf hou me met Toff voornamelijk bezig met de minder arbeidsintensieve, “specialistische” dingen. Toff was vroeger leraar Construction Engineering voor wegen- en huizenbouw, en voorheen ook eigenaar van van verschillende huizen, dus samen hebben we wel wat praktische kennis mbt loodgieten, elektra en water. Wij worden gezien als de oudjes, dus doen wij het best rustig aan 🙂 Maar dat wil niet zeggen dat we heel de dag in de zon zitten; inmiddels hebben we licht gecreëerd in de duisternis! Er komt geen stroom bij dit huis, dus de enige vorm van elektra was een 850W generator(tje) dat voornamelijk gebruikt wordt om de dompelpomp in de waterput aan te drijven; stromend water krijg je hier van een 1000L tank op het dak die je zelf geregeld moet vullen…

image

Inmiddels hebben we hier elektrakabels getrokken op de begane grond, en een meterkast opgehangen voor 6 groepen. Gisteren werd een 90Ah accu gebracht, welke we via een 300W omvormer nu aan kunnen sluiten op de meterkast. Nu hebben we dus 220V op de beneden verdieping, en licht dmv 10W LED-lichten. Wat een luxe!! Hierna gaan we lichten monteren op de bovenverdieping, en een buitenlamp, en daarna alles netjes wegwerken en de muren opnieuw strak zetten; de oude leidingen waren inclusief stucwerk gewoonweg uit de muur  getrokken… De volgende stap is de aanschaf van een aantal zonnepanelen om de accu te laden; nu moet dat nog met de generator, wat goed is voorlopig als noodoplossing.

image

Volgende week worden hier (waarschijnlijk, niets is hier zeker) draadpanelen bezorgd, waarmee we een omheining om (een deel) van de grond gaan maken; palen zetten, beton storten, panelen monteren. Voorlopig beginnen we met 70 meter omheining, later moet er nog zo’n 100 meter geplaatst worden, maar daarvoor dient eerst nog een berg onkruid en groen gesnoeid (en opgestookt!) te worden… En een groot deel krijgt geen omheining; op die plaatsen staat erg dichte bamboe van wel 3 meter hoog. Daar komen geen ongenode gasten door heen! Als je in Spanje namelijk geen omheining om je grond hebt, mag iedereen ongestraft over je grond lopen, dus ook door je tuin…

image

Verder wil de eigenaar graag een nieuwe (spaanse) keuken, wat niet veel meer is dan wat gestapelde betonstenen met een betonnen of houten bovenkant, wat gordijntjes ervoor, en een gasfles eronder voor de gaspitten. De water- en afvoerleidingen daarvoor liggen er al deels, dus ook dat gaan we aanpakken. En zo zijn er ontelbare klusjes in en om het huis te doen, je hoeft je dus nooit te vervelen, en er is altijd wel iets leuks te doen!

En Jessie dan? Jessie heeft haar eigen taken; de beesten en de inwendige mens verzorgen, de mobilhome schoon houden (een dagtaak met 4 katten, 1 hond en 3 menswezens!), wassen (hier gebeurt dat in grote emmers nu, allemaal met het handje!), en alles waar wij niet aan denken 😉

image

Een leuk detail; we zijn hier omringd door boomgaarden vol appelsienen, mandarijnen en citroenen. Wie dat wil kan hier dus heel de dag door volop de lekkerste mandarijnen en sinaasappels eten, of vers geperst sinaasappelsap drinken. Gratis, want er staat natuurlijk geen omheining omheen, dus je plukt wat je lust 😉

Dus het lijkt misschien op vakantie vanwege het weer en de gezelligheid, en de gebruinde gezichten, maar er wordt wel degelijk gewerkt. Anders dan daarboven in het Noorden, maar desalniettemin werken. Op het gemakske, zoals wij het graag doen. Morgen is er altijd weer een dag. De komende weken moeten we ook nog een stuk vrijmaken voor een ander Nederlands koppel dat hier ook komt staan met de camper eind februari, nog meer verhalen rond de stookton dus!!

Terwijl ik dit schrijf is het alweer zaterdag, en onze 3e week “on the road” zit er alweer op! Vandaag is het rustdag, tenzij je graag wilt werken. Morgen rijden we met 2 mobilhomes naar een wekelijkse  vlooienmarkt, om bruikbare spulletjes te zoeken voor in en om het huis. We hebben nog geen moment spijt gehad van onze keuze om het vertrouwde leven in een echt huis op te geven, en leven nu heerlijk rustig onder de zon. Geen zorgen, geen stress, geen “gezeik”. In de avonden spelen we spelletjes, lezen we boeken (van Toff heb ik 5,5 GB leesboeken gekregen!), en Jessie haakt heel wat metertjes weg. We hebben heel gezellige gesprekken met de anderen, iedereen heeft leuke verhalen over zijn oude land van herkomst, over de redenen waarom ze doen wat ze doen. Hier leer je constant dingen van elkaar, en dat varieert van buitenlandse woorden tot veganistische producten; vandaag probeerden we voor het eerst “vegan cheese”; een kaasvervanger grotendeels gemaakt van kokos! Het ziet eruit als kaas, het ruikt als kaas, en het smaakt als erg smakelijke kaas! Dus het is wel mogelijk, vegetarisch/veganistisch eten met smaak.. Een goede les, vooral voor mijzelf!

Je bent nooit te oud om te leren!

In Lak’ech

image

in lak’ech

Advertenties

Over fred doe

Over fred doe: fred doe is een fictieve persoon die door mij, de mens die deze verhalen creëert, is bedacht. Aan deze verhalen kunnen geen rechten of what ever ontleend worden, daar deze ook fictief zijn; ook dit zijn slechts creaties van mij, de vrije mens die deze verhalen bedenkt. Ik ben. In lak'ech.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s