Plannen wil maar niet lukken…

Zondag 10 april.

De zon probeert af en toe door de bewolking heen te breken boven de camping. Op de momenten dat dat lukt is ie ook duidelijk aanwezig, en brandt hij lekker.
De mensen bij wie wij hier verblijven en helpen zijn een Nederlands koppel dat met hun 2 zoontjes ook in een mobilhome wonen. Zij zijn al jaren uit het Nederlands “systeem”, de kinderen zitten hier op een soort privé-school, waar ze meer leren over flora en fauna dan over wiskunde en economie. Ze leren o.a. hutten bouwen, en weten werkelijk zoveel over de natuur dat je je oren niet gelooft; de namen van planten en kruiden schudden ze zo uit hun mouw, alle vogeltjes en insecten kennen ze bij naam, en ze weten ons te vertellen dat er veel meer eetbaars langs de paden staat dan wij denken! Deze kinderen hebben zoveel praktische kennis, daar kan het Nederlandse onderwijssysteem een lesje van leren!

image

Via deze vrienden leren we ook andere “vrijbuiters” en andersdenkenden kennen; mensen die uit het systeem gevlucht zijn, om wat voor reden dan ook. Mensen die ook weer zoveel overeenkomsten hebben dat je je afvraagt waarom de “grote verandering” nog niet is ingezet. (Of misschien is ie dat wel…) Zoals een buurman uit GB, die al jaren in zijn caravan woont, en heen en weer pendelt tussen Brazilië en Spanje. Het is zo mooi om te merken dat zovelen hetzelfde meemaken in hun leven, dat je zoveel van elkaar kunt leren, en dat iedereen iets voor elkaar kan betekenen. Mensen die gewoon mens willen zijn, die zich niet willen overgeven aan een maatschappij die niet meer om mensen draait maar om bedrijfswinsten en dividend. Mensen die voor elkaar willen zorgen. Ons soort mensen….

Eigenlijk zou vandaag (volgens de “planning”…) onze laatste dag zijn hier op de camping, morgen zouden we naar het volgende adres vertrekken. Maar ja, plannen zijn er om van afgeweken te worden blijkt telkens weer!

Vorige week vrijdag zijn we op deze plek aangekomen met de bedoeling om de mobilhome van vrienden eens een goed onderhoud te geven, aangezien het een” oud beestje” is, en zij graag met het oude beestje nog wat wilden gaan reizen. Hier aangekomen bleek echter dat ze nog meer wensen hadden, zoals de bouw van 2 bedjes voor hun kinderen achter in de grote garage van de mobilhome. Dus besloten we om de plannen wat aan te passen, en eerst de slaapkamer te gaan realiseren. Het onderhoud zou dan voor een latere datum zijn, aangezien er nu nog niet gereisd werd. De afspraak met het volgende workaway adres werd een week verzet, zodat we de verbouwing zover mogelijk af konden maken.

Dus werden er plannen gemaakt, schetsjes getekend, en vervolgens sloegen we alle benodigde materialen in; houten balken, multiplex platen, schroeven, hoekjes e.d. Maandag begonnen Damien en ik dan met de verbouwing.
Aan elke zijde van de garage komt een bedje van 1.80 bij 0.70, met bergruimte onder de bedjes. Het achterste gedeelte van de garage blijft dienst doen als bergruimte. Eerst hebben we houten frames gebouwd voor de bedden en de scheidingswand, en die vervolgens bekleed met multiplex. Deurtjes onder de bedden voor hun spulletjes, vervolgens lattenbodems gemaakt, en nu moeten we nog een doorgang maken met een trapje vanuit de leefruimte naar de garage toe. Een hoop gepuzzel, want ook alle electrakabels moeten verlegd en verlengd worden.
Zoals het er nu uit ziet krijgen we het voor het weekend wel klaar, zodat de jongens in hun eigen bedje kunnen slapen!

image

En als afsluiter gaan we dan aankomend weekend naar een groot festival in Barcelona, ownspiritfestival.org/en. Maar nu eerst dus nog een paar dagen klussen, en van de zon en de rustige camping genieten.

Maandag 18 april

Afgelopen donderdag waren de slaapplaatsen dan klaar. Beide kids hebben nu een eigen bed, met eigen opbergruimte, en pap en mam kunnen nu gewoon in het grote bed slapen zonder de dinette elke dag om te moeten bouwen. De resterende garage hebben we zo praktisch mogelijk ingedeeld, met een plek voor het (grote) reservewiel, legplanken voor de kleine spullen, en opbergruimte onder de bedden. Ook de oude dieselleidingen, van de inmiddels verwijderde diesel generator, hebben we verwijderd, zodat alles weer veilig is om te rijden.
Omdat we het weekend door zouden brengen op het festival hadden we besloten dat Hemi zou gaan logeren, samen met Cucky, de hond van onze vrienden. Een goede vriendin van hen had aangeboden op de honden te passen, dus ging Hemi vrijdag morgen voor het eerst in zijn leven uit logeren, samen met zijn nieuwe vriendinnetje Cucky!

En vrijdag middag was het dan weer zover; we gingen weer op pad! Ons doel lag net voorbij Barcelona, waar het festival zou plaatsvinden op een mooie plek in de natuur. Met de twee Mercedes mobilhomes achter elkaar vertrokken we voor een rit van een goed uur. Onderweg was het genieten van de omgeving, met Montserrat als hoogtepunt… Deze Heilige berg lijkt zo misplaatst in het omringende landschap, als of iets een hoopje berg zo midden in het landschap heeft gedumpt…. Adembenemend, en zeker nog een bezoek waard. Op de berg ligt een oud klooster dat je met een kabeltrein kunt bereiken, en vanwaar je te voet nog een heel stuk verder kunt klimmen.

En na een heerlijke rustige, zonnige rit, zagen we het eerste bordje met “Own Spirit” al staan. Van de snelweg af, en vervolgens een zand/rots pad in… Steeds dieper werden we de bossen in geleid, en hoe dieper we kwamen, hoe slechter de pad werd… Grote losse keien schudden de mobilhome volledig door elkaar, en toen werd het pas echt spannend; er kwamen “heuveltjes” op de pad, als grote verkeersdrempels… En dat is lastig met een mobilhome van rond de 8 meter. Onze vrienden reden voorop, en bij het rijden over de heuvels zagen we het gebeuren; de achterkant van de mobilhome schraapte over de heuvel, waarbij zand en keien meegesleurd werden…
Ook voor onze Hymer  betekende dat dus een probleem, aangezien we aan de achterkant een erg lage steunbalk hebben zitten. En ja hoor, bij het afrijden van de heuvel kwam er van achter een vreselijk schrapend geluid, en voelden we de keien onder de steunbalk door knallen! OK, positief blijven, we zaten nu al zo diep in het bos dat we wel door moesten…

image

En vervolgens werd de pad nog wat slechter… Steile paden, vol heuvels, bulten, kuilen en keien. De rit voelde aan alsof we door een Tornado reden met 5 kilometer per uur, alles werd met een hoop geweld en gekletter door elkaar geschud, elke heuvel werd met bijeen geknepen billen genomen, en het schrapen van de steunbalk werd er niet minder om. Halverwege kwam de Mercedes van onze vrienden zelfs even vast te zitten op een hoge heuvel. Met veel gemopper en gemanoeuvreer kwamen ze gelukkig weer los, en na een rit van zo’n 15 minuten kwamen we eindelijk in een vallei aan met een groot open veld; onze kampeerplaats voor het weekend!

image

Blij dat we allemaal gehaald hadden controleerden we onze mobilhomes… Beiden hadden zoveel keien geschraapt dat de balken achteraan omgebogen waren… Maarja, het was maar wat ijzer, dus tilden we er niet te zwaar aan. Volgens iemand van de organisatie was de rit uit het bos minder slecht, dus hoopten we maar dat het vertrek zondags wat rustiger zou verlopen…

image

Het festivalterrein lag op een geweldige mooie plek in de natuur. In de verte strak Montserrat boven de bomen uit, en verder waren we alleen omgeven door bossen en bergen. Weinig tot geen GSM ontvangst, dus echte rust. Het festival was klein van opzet, met een mainstage en een kleinere “Temple of Frequencies”, een tiental kraampjes, en een” Healing Zone”, “Kids Zone” e.d.
Vooral vrijdag was het er nog erg rustig, dus genoten we vooral van de sfeer, de extravagante types en de hypnotiserende beats.

Zaterdag was natuurlijk dé festivaldag; duizenden festivalgangers, een strakblauwe hemel en een brandende zon, afgewisseld met een koel briesje tussen de bergen door. Het rode zand dat alom aanwezig was zat inmiddels al overal: schoenen, kleren, maar vooral op en in de mobilhome… De dag was gevuld met dansen, chillen, aapjes kijken, en vooral genieten! Sommige muziek was voor ons iets té heftig, maar over het algemeen was de setting erg relaxed, net als de muziek. Eenmaal uitgefeest kropen we in ons eigen lekkere bedje, waar het heerlijk rustig was. Geen muziek, geen luidruchtige mensen op de kampeerplek; het enige dat in de nacht duidelijk hoorbaar was, was het gezang van enkele nachtegalen in de omringende bossen… Een heerlijke manier om in slaap gezongen te worden.

image

Zondag werden we zo rond 7:30 wakker. Een beetje vroeg voor ons, maar velen maakten zich al klaar voor het optreden van een “bekende” DJ om half 10… Dat lieten wij maar voorbij gaan, en we begonnen de dag met een heerlijk ontbijtje, bakje koffie en een eitje. Wat is het toch heerlijk om je huis bij te hebben, in meerdere opzichten. Is het te druk buiten, dan trek je je lekker terug in je rustige bubbel; moet je een grote boodschap doen, dan heb je je eigen toilet bij, ipv de niet zo prettige toiletten op het festival, of het zoeken van een plekje in de bossen….

En zo rond het middaguur begonnen de eerste feestbeesten hun spulletjes weer in te pakken. De meesten met een beetje suffe, vermoeide uitdrukking op hun gezicht, vechtend met de pop-up tentjes die niet meer in de hoesjes pasten, of vloekend op hun auto’s die niet meer wilden starten… Menig startkabel werd uitgeleend, waardoor de meesten toch weer wat konden lachen. Ron, Damien en ik besloten alvast te voet de uitrij-route te gaan verkennen, om te zien of die wat minder heftig was dan de heenweg. Ook deze route was niet mals, maar hij leek op het eerste gezicht wat minder hoge heuvels te bezitten, waardoor we hoop kregen dat we er heelhuids uit zouden geraken….

image

Terug in ons kampje begon het opruimen ook langzaam vorm te krijgen. Wat kunnen een paar mensen toch veel rommel maken in een paar dagen… Zo rond het eind van de middag was het dan zover; afscheid van het festival, en het begin van de terugreis. Onze vrienden gingen voorop met de Mercedes Benz camper van bijna 6000 kg; wij sukkelden erachteraan, door de rode stofwolken, stapvoets de berg weer op, en de heuveltjes trotserend. Halverwege kwamen wij al goed vast te zitten met onze achterste steunbalk op een heuveltje; met veel geweld, gekraak en geschraap vochten we ons eroverheen, maar meteen hoorden we dat de steunbalk verwrongen was. Nu raken we de heuveltjes nog eerder…. Maarja, we moesten eruit, dus stapvoets sukkelden we verder, over de zandpad die slingerend op en neer ging door de bergen. Af en toe namen we een heuveltje met veel gekraak, maar beiden bleven we rijden. Na zo’n 20 minuten zagen we eindelijk weer wat bewoonde wereld, en veranderde de zandpad weer in iets dat leek op een soort asfalt… Een mountainbiker zag ons aan komen rijden, en je kon de verbazing van zijn gezicht aflezen: “waar komen die 2 nu vandaan?!” Op zijn advies volgden we de pad rechtsaf, en nadat we samen over een wel erg smal bruggetje waren geraakt, werd het asfalt ook beter. Een paar krappe bochtjes, en daar was de snelweg weer! We hadden het gehaald, zonder problemen! (dat dachten we althans…) We namen afscheid van enkele festivalgangers die ons gevolgd waren over de pad, en begonnen aan de terugrit naar Sitges. Wat een genot, fijn glad asfalt!! En zo kwamen we tegen de avond weer op de camping aan, erg moe, maar erg tevreden.

De camping was tijdens onze afwezigheid goed volgelopen, en de kampeerders keken raar naar onze rode, stoffige monsters die achter elkaar naar ons plekje sukkelden. Eindelijk weer terug, eindelijk weer fijne douches in de buurt, eindelijk weer even lekker rustig buiten zitten! Tenminste, voor ons… Helaas ging de garage van de andere camper niet meer open; bij het raken van de heuveltjes was de achterste balk zo vervormd, dat de garage deur niet meer open kon… Een stabilisatie-poot was helemaal verwrongen, net als een zware beschermplaat op de bumper… Ook onder onze mobilhome was het metaal helemaal verwrongen, maar verder was er gelukkig weinig schade. Les geleerd:
Niet alle festivals zijn camper-vriendelijk!

image

Jessie en Ron gingen de honden ophalen op hun logeer adres, en daar wachtte ook nog een minder leuke verrassing; Zaterdag was een vriendin van de oppas met haar hond op bezoek geweest, niet wetend dat er 2 logeetjes aanwezig waren. Ze had haar reu naar binnen gelaten, waar hij natuurlijk onze Hemi aantrof. En dat botste; de 2 reuen hadden even kort maar hevig gevochten, wat resulteerde in wat gaatjes in hoofd en oren. Niets ernstigs, maar Hemi was er nogal van onder de indruk. Zodra hij thuis kwam, dook hij de mobilhome in, op zijn plekje onder de tafel. Blijkbaar had hij wel even genoeg van zijn avontuur….

Maandag 18 april

Na een heerlijke nacht slapen werden we maandagmorgen weer gewerkt door de vogeltjes. De kids van onze vrienden gingen weer naar school, en we genoten van een lekker ontbijt. Damien en ik storten ons op de klemmende garagedeur, terwijl de rest naar de wasserette ging om het zand uit de kleding te wassen. De garagedeur gaf zich na wat gewring en getrek gewonnen, gelukkig, maar daarna wilde hij niet meer dicht… Ach ja, de spulletjes konden nu in ieder geval uit de garage, en de rest was voor latere zorg. Dit was onze laatste dag voorlopig in Sitges, en nadat de kids uit school kwamen aten we nog gezamenlijk een heerlijke lunch. Daarna werden de stoeltjes ingepakt, de mobilhome rijklaar gemaakt, en was het tijd om voorlopig afscheid te nemen. Een dubbel gevoel, want enerzijds wisten we dat het tijd was om naar ons volgende adres te reizen, maar anderzijds hadden we het hier zo fijn gehad, en er was nog genoeg werk te doen voor ons om nog een paar weken te kunnen blijven….

Voor we vertrokken kregen we te horen dat als het niet mocht bevallen op het nieuwe adres, we altijd terug mochten komen…. Erg leuk om te weten natuurlijk!

image

En zo eindigde ons verblijf in Sitges, en vertrokken we naar het nieuwe workaway-adres, in La Nou de Gaia. Ongeveer een uurtje zou de rit gaan duren, maar bij het wegrijden hoorden we een vreemd geluid van rechtsachter komen… Een geluid van ijzer op ijzer, en ja hoor, de remblokken rechtsachter waren tijdens de festivalrit aan hun einde gekomen. Erg vervelend, de remschijf zou zo kunnen beschadigen, maar we moesten nog een uur rijden. Vooruit dan, toch maar rustig aan doorrijden, en dan hopen dat we op ons volgende adres de remblokken konden vervangen. Remmen ging nog steeds goed, maar zorgde wel voor een geluid dat door merg en been ging!
Na een goed uur rijden passeerden we het bord met daarop “La Nou de Gaia”. 4 huizen tellen aan de rechtse kant, dan na de parking rechtsaf de geasfalteerde weg in. Deze weg leidde naar het huis waar we werden verwacht, maar al na 20 meter moesten we stoppen; het asfalt werd aan beiden zijden geflankeerd door stenen muurtjes, welke steeds dichter bij elkaar kwamen. Zo dicht, dat ik twijfelde of het wel breed genoeg was voor onze mobilhome. Dus besloten we om de mobilhome even te parkeren en de weg te voet verder te verkennen. Damien en ik liepen de weg verder in, welke ook weer behoorlijk omhoog slingerde, over asfalt dat meer op een wasbord leek. En na een paar honderd meter zagen we daar letterlijk de bottleneck; een nog smaller gedeelte in de weg, waardoor de moed me in de schoenen zakte… Dat ging gewoon niet passen! We liepen toch nog maar een stukje verder, wie weet was er aan de andere kant nog wel een (betere) weg? Bovenaan gekomen zagen we het gigantische huis staan waar we verwacht werden; grote ronde terrassen langs de verdiepingen, een groot zwembad naast het huis, en een lange oprijlaan. Wat een verschil met ons eerste adres in Oliva! Maar de weg vanaf de andere kant was nog slechter, en helemaal begroeid met gras. Dat was dus ook geen optie, en stilaan kwamen we tot de conclusie dat we nu een probleem hadden. Dit ging niet passen. We hadden de laatste dagen de moeilijkste bospaden getrotseerd, met verraderlijke kuilen en heuvels, grote keien en krappe, steile bochten. Maar dit weggetje naar ons volgende adres was een brug te ver.
Voor de zekerheid besloten we terug te lopen en de mobilhome eens op te meten, waarna we nog eens terug liepen naar het smalste punt, dat ook nog in een flauwe bocht lag. Onze mobilhome was ruim 2.20m breed, het smalste punt net geen 2.30m… Met uitstekende stenen en keien aan weerszijden. Dat ging hem dus niet worden! Wat een domper, het hele stuk voor niets gereden, met slechte remmen in dit heuvelachtig gebied….. Soms zit het mee, soms zit het tegen, nietwaar?

Na wat intern overleg werd unaniem besloten dat er nu, om half 6 ’s avonds, maar één ding op zat; terug richting Sitges. Maar de remmen werden er niet beter op, dus werd er eerst een rustig stukje asfalt gezocht achter wat winkels, zodat we daar de remmen konden vervangen. Na een uurtje sleutelen langs de kant van de weg was het remprobleem opgelost; nieuwe blokken had ik gelukkig bij, dus konden we weer verder richting Sitges. Ondertussen had Jessie onze vrienden in Sitges laten weten dat karma anders had beslist dan La Nou de Gaia, en of we nog welkom waren. Dolenthousiast kregen we te horen dat we meer dan welkom waren, en dat de camping meteen weer gereserveerd zou worden voor ons. Maar voor dat we terug naar de camping reden, besloten we eerst een dag aan zee te gaan staan, om even uit te waaien.

image

En zo staan we nu op de boulevard, op nog geen 50 meter van het strand. Op een gratis parkeerplaats nog wel, vanuit ons raam zien we de golven op de kust slaan! Halsbandparkieten roepen in de palmbomen boven ons, en de toeristen wandelen hier de hele dag voorbij. Heel anders dan de rustige camping, maar een erg welkome afwisseling!
En vanavond gaan we weer terug naar de camping. Terug naar de mensen die zo veel overeenkomsten hebben met ons en onze manier van leven. We gaan daar de komende weken klussen, en dan creëren wel weer verder. We hebben de tijd, en we hebben geen haast.

In Lak’ech

in lak’ech

Advertenties

Over fred doe

Over fred doe: fred doe is een fictieve persoon die door mij, de mens die deze verhalen creëert, is bedacht. Aan deze verhalen kunnen geen rechten of what ever ontleend worden, daar deze ook fictief zijn; ook dit zijn slechts creaties van mij, de vrije mens die deze verhalen bedenkt. Ik ben. In lak'ech.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s