Montserrat en Gavà

Montserrat en Gavà

Afgelopen maandag vertrokken wij richting Montserrat om een paar daagjes in de natuur te verblijven, om ons zo rustig voor te bereiden op het weekend waarin wij een workshop zouden volgen en een ayahuasca sessie doen. Maandag waren de meeste Spanjaarden ook vrij, dus het was een drukte van jewelste op de wegen. Rond het begin van de middag reden we aan, na het benodigde fruit en water te hebben ingeslaan. Het beloofde een aantal mooie dagen te worden met veel zonneschijn, dus met zonnebril op en korte broek aan reden we de kustweg op die richting Barcelona voert. Deze weg slingert over de bergen langs de kust, aan de ene kant steile rotsen, aan de andere kant steil naar beneden niets dan blauwe zee. Met een gangetje van 40 tot 50 km per uur slingerden we zo in de richting van Barcelona. Volgens de navigatie was het maar zo’n 30 kilometer… Helaas bleek ik niet het juiste adres ingegeven te hebben, waardoor we in een prachtig natuurgebied in Gavà terecht kwamen. Kleinigheidje hou je toch zullen we maar zeggen, dus nadat de navigatie nog eens juist was ingesteld bleek het zo’n 60 km verderop te zijn. Ach ja, we hadden de tijd natuurlijk, dus reden we nogmaals aan, ditmaal hopelijk in de juiste richting.

Na een goed uur rijden zagen we dan toch de bordjes met Montserrat erop staan, dus zaten we goed deze keer. En binnen no time zagen we de heilige berg in de achtergrond. Eenmaal van de snelweg af begon de weg omhoog te draaien de berg op, en dat zou zo blijven voor de volgende 6 km. Slingerwegen die op deze vrije maandag druk bezocht werden natuurlijk. Motorfietsen, auto’s, touringcars, en tientallen wandelaars op en naast de weg. 

image

Hoe hoger we kwamen, des te drukker het werd. Veel mensen hadden de berm als parkeerplaats uitgekozen, waardoor de weg nog wat smaller uit pakte. En na de 6 km stonden we dan voor een aantal slagbomen; als je verder wilde moest er natuurlijk weer betaald worden. Aangezien wij niet zo van betalen houden, en het ontzettend druk was, reden we terug tot we langs de bergpas een mooi plekje vonden om te staan; een grote parking met grind, in een bocht. We konden de mobilhome een beetje achteruit in een hoekje zetten, zodat we lekker in de zon en uit het zicht in het zonnetje konden zitten. En het uitzicht op die plek was werkelijk adembenemend; achter ons Montserrat, en voor ons een dal vol met kleine en grote rotspartijen, grasvelden, bossen en kilometers lange bergen. Het was inmiddels 18u geweest, en het werd rustiger op de berg. Touringcars vol toeristen reden weer naar beneden, de bermen liepen weer leeg, en het werd steeds stiller om ons heen. Terwijl de rust om ons heen terug keerde, aten wij ons avondeten in het zonnetje voor  de mobilhome op. Wat een plek, wat een uitzicht…

image

En terwijl de zon achter de heilige berg zakte, werd het volledig stil om ons heen. Zelfs de vogeltjes leken verdwenen. Aan de achterkant kwam de maan tussen de pieken van de berg op.  We genoten van het uitzicht en van de ondergaande zon, terwijl het steeds frisser werd op de berg. Eerst een lange broek aan; daarna een vestje. En daarna verhuisden we maar naar binnen, want het werd toch wel heel frisjes nu buiten. De bergweg was nu verlaten, het was alsof wij de enigen waren op de berg… zo rond 10u zochten wij ons bedje op voor een heerlijke rustige nacht op ons prachtige plekje.

image

Om 7u de volgende ochtend was onze rustige nacht voorbij. We werden gewekt door het geluid van een grote vrachtwagen die de parking op draaide. Vervolgens een hoop lawaai van stalen kettingen, rijplaten en spanbanden. Toen ik nog half slapend door een kiertje naar buiten keek, bleek er een grote dieplader voor ons te staan met daarop een hoogwerker. De chauffeur was druk bezig de hoogwerker af te laden, met het nodige kabaal… Dat was dan de rust op ons idyllische plekje! Na een kwartiertje vertrok de dieplader weer, en werd het weer stil. Eventjes dan toch, want om 8u kwam de bus met werklui aan, en nog een vrachtwagen met een stalen container met daarin een kleine bulldozer. Deze werd zowat tegen de mobilhome geparkeerd en uitgeladen, dus toen was het echt wel tijd om uit ons comfortabele bedje te komen. Het leven op de berg kwam ook weer een beetje op gang, en wij genoten van ons ontbijtje, terwijl een eindje achter ons met werken werd begonnen. Het rustige plekje van de avond daarvoor was nu dus een soort bouwwerf geworden, waardoor we besloten na het ontbijt maar weer eens op pad te gaan. De toeristen begonnen ook alweer langzaam de berg op te komen, en na wat overleg kozen wij ervoor om niet de drukke parking van het klooster op te zoeken, maar de weg verder naar beneden te volgen. Ook de touringcars reden weer bergop, waardoor het af en toe akelig smal werd op de weg. Na een tijdje kwamen we bij een groot gebouw dat leek op een soort klooster, maar wat zo te zien al jaren niet meer gebruikt werd. Graffiti op de muren, alle ramen eruit, deuren dicht gemetseld; een behoorlijk contrast met de serene omgeving. Nadat we de mobilhome onder een grote boom in de schaduw hadden gezet gingen we een wandelingetje maken om de bouwval heen. Via de achterkant kon ik het pand inlopen, en eenmaal binnen was het nog erger dan buiten… niets dan rommel en vuil waar je ook keek, naar beneden gevallen plafonds, maar ook prachtige oude tegelvloeren en gigantische houten balken en kozijnen. Zo zonde eigenlijk, maar zo te zien leek niemand zich nog om dit oude pand te bekommeren…. aan de overkant lag een soort kerkje, maar eenmaal daar aangekomen zag het er wel erg nieuw uit; in de klokkentoren stond een waterreservoir ipv een klok… dus wandelen we op ons gemakje terug, en vonden daar onder de bomen wat paddenstoelen. En zeldzaamheid met dit weer, op die plek. 

image

Na de wandeling ging het weer wat verder naar beneden. In het eerstvolgende dorpje werd er wat diesel getankt, en toen we zo rond de voet van de berg verder reden zag ik een bordje staan met daarop “Coves de Collbató”. Grotten, dat klonk interessant, het idee om in Montserrat te kunnen was wel heel aantrekkelijk, dus namen we de afslag richting het plaatsje Collbató. Die afslag was duidelijk niet bedoeld voor grote touringcars, was de bergpas van de dag ervoor al krap, deze was nog een maatje smaller. En bochtiger. En zonder echte vangrail, en steil naar boven…. met samengeknepen billen reden we langzaam omhoog, hopend dat we geen (grote) tegenliggers zouden tegen komen. Op een enkele auto na was het gelukkig verlaten op de weg, en na zo’n 15 minuten slingeren zagen we een klein dorpje in de hoogte; Collbató. Vlak voor het dorpje kregen we een splitsing, links naar het dorp, rechts naar de grot, dus gingen we rechts. Dit was een erg steile weg omhoog waar geen 2 auto’s langs elkaar konden, en toen we daar boven aan kwamen stonden er zelfs 2 grote touringcars! Wat een geluk dat we die niet op de weg naar boven tegen waren gekomen! Bovenaan was een vlak stukje met een klein cafetaria, en lekker wat bomen met daaronder bankjes en tafels om te picknicken. De mobilhome parkeerden we weer in de schaduw onder een grote boom, en vervolgens genoten we even van de omgeving op de bankjes. Wat ons meteen opviel was het gezang van vogeltjes, veel meer dan op de plek van dag ervoor. Een oase van rust, en rustgevende zingende vogeltjes.

image

Nadat we hier een tijdje gezeten hadden werd het tijd om de grot te gaan zoeken. Er stond een bordje met daarop “15 min naar de grot”, wat natuurlijk niet ver is. Maar de asfaltweg ging erg steil omhoog, zigzaggend tegen de rotsen. En stevig stukje stappen dus, in de hete zon. Onderweg kwamen we enkele groepen schoolkinderen tegen die blijkbaar bij de touringcars hoorden, ze kwamen terug van boven. Na zo’n dikke 20 minuten, incl kleine rustpauze, kwamen we op een parkeerterrein aan wat de asfaltweg ophield. Ok, we hadden dus ook met de mobilhome nog verder gekund… maar geen ingang te zien, alleen een bordje met “5 min naar de grot” naast een smal trapje, dat bijna recht omhoog leek te gaan. We hadden  nog een klein stukje te klimmen dus. Vol goede moed begonnen we dus aan de trappen, met al snel het zweet op het voorhoofd en redelijk buiten adem. En eindelijk, na een kleine 10 minuten, kwamen we op een plateau aan. Het weidse uitzicht vanaf dat punt was onbeschrijfelijk, alsof we in de wolken stonden. Een plateau boven ons stond een balie, en buiten zaten twee jonge mannen van het weer te genieten. Bij de balie aangekomen bleek de entree 7,50 te bedragen, en na die klim wilden we natuurlijk graag de grot zien, dus spraken we de mannen aan, of we naar binnen mochten, en of het met begeleiding was.
“De grot is voor het publiek alleen op feestdagen en in de weekends toegankelijk”…… vandaag waren ze alleen geopend omdat er een aantal schoolklassen kwamen, en die moesten zij begeleiden. Oeps. Maar na wat overleg zei de ene gids dat we eventueel wel met zijn tweetjes naar binnen mochten, zonder begeleiding, als we niets zouden aanraken! Wat een geluk!

image

Dus gingen Jessie en ik samen de grot in, die volgens de gids zo’n 500 meter de berg in ging, en 20 meter de diepte in. De temperatuur was aangenaam koel, en de stilte binnen was oorverdovend…. Het eerste gedeelte was redelijk ruim en vlak, maar al snel gingen we de diepte in, op steile, smalle trapjes. Jessie vond het wat benauwend, en het was ook inderdaad wat aan de krappe kant… half gebukt, met de handen stevig op de trapleuningen, kropen we onder de rotsblokken en stalagtieten door, verder de stille diepte in. En dan blijkt dat 500 meter ondergronds en heel andere gewaarwording is dan bovengronds. De trapjes en paadjes leken eindeloos door te gaan, als we stil stonden was het zo stil dat je je hart kon horen kloppen. En heel speciale ervaring.

image

En na een hele tijd hield de pad op; er stond een hekje op het eind, en daarachter was niets te zien dan een diepe donkere leegte, als een groot zwart gat. We bleven daar even staan genieten van de rust en de stilte, en beseften nogmaals hoeveel geluk we hadden om op deze speciale plek, diep in de heilige berg te mogen zijn, met zijn tweetjes. Op zo’n plek schieten dan ook rare gedachten door je hoofd, “wat als er iets gebeurt hier?”, “wat als je hier opgesloten raakt?”… maar er gebeurde natuurlijk niets, en nadat we aan de terugtocht begonnen hoorden we in de verte ook stemmen. Eerst heel zachtjes, daarna steeds wat luider. Het vreemde in zo’n grot is dat je dan door de vorm en akoestiek geen idee hebt waar de stemmen vandaan komen. Ze lijken overal om je heen te zijn.

image

Na een stukje klimmen kwamen we de stemmen tegen; een groepje Amerikanen, die ons blijkbaar niet verwacht hadden daar beneden (what are you guys doing here?!), gevolgd door twee klassen met luidruchtige tieners. Wat een geluk dat wij net van tevoren die geweldige rust en stilte hadden mogen meemaken!

Onderweg kwamen we de gidsen ook weer tegen, die vroegen of we maar gewoon de deur van de grot weer achter ons dicht wilden duwen als we buiten kwamen. Zo gezegd, zo gedaan, de buitendeur viel met een klik weet in het slot, en dat stonden we met zijn tweetjes, hoog op Montserrat, met een waanzinnig uitzicht. Niemand om ons heen, alleen de vogeltjes en een enkele hagedis op de warme rotsen. We genoten nog even van het uitzicht, en terwijl de eerste wolken zich voor de zon samen pakten begonnen we weer aan de afdaling, wat natuurlijk een stuk makkelijker ging dan de weg omhoog!

image

Terug bij de mobilhome besloten we daar maar meteen te eten, en terwijl wij daar onze cous cous zaten te eten onder de bomen, kwamen de scholieren weer terug. Het contrast tussen de stilte en het kabaal was immens, en nadat de scholieren weer vertrokken met de touringcar keerde ook de rust weer terug. Dankbaar genoten we nog even na, waarna we weer verder gingen om een plekje te vinden voor de komende overnachting.

Dat plekje was, net zoals de nacht ervoor, hoog op de berg. Het uitzicht was weer onbetaalbaar, maar het warme weer was inmiddels wat omslaan; de wind was opgekomen, en buiten zitten was er die avond dan ook niet meer bij. Niet dat dat iets uit maakte, ook in ons huisje was het goed toeven, terwijl de wind buiten ons huis stevig heen en weer schudde…

De volgende ochtend was het heerlijk stil buiten. Geen graafmachines, geen kabaal. Ik keek uit het raam, en wist eerst even niet goed wat ik zag. Alleen een witte waas, geen dal of berg meer te zien. Pas toen ik buiten kwam, besefte ik wat het was; het was zo mistig dat het wel leek of we in een grote donzige wolk stonden. En binnen 20 minuten zag je de mist het dal in zakken, terwijl de berg weer steeds zichtbaarder werd. Wat een prachtige manier om de dag te beginnen….

image

Het was nu woensdag, en aangezien we donderdag weer terug moesten zijn kozen we ervoor om een beetje terug te rijden in de juiste richting. Toen we op maandag fout waren gereden waren we door een prachtig stukje natuur gekomen met veel bossen en wandelpaden, in Gavà, dus zochten we die plek weer op. Maandag was het daar afgeladen vol met natuurliefhebbers, maar nu was het er totaal verlaten! We zochten een mooi plaatsje om de mobilhome te parkeren, en vonden daar onder een grote boom. Dit was ons plekje voor de komende nacht! Samen met Hemi gingen we de bospaden op, en werden aangenaam verrast door de prachtige natuur daar. Eindeloze paden, diepe dalen tussen de heuvels, en weer die heerlijke stilte, met alleen het gezelschap van vele zingende vogels. Alsof we de bossen voor ons alleen hadden… We genoten van de omgeving, en vooral van onze laatste avond samen. Als afsluiter kregen we een heerlijke nachtrust, en werden we in slaap gezongen door de nachtegaal.

image

En de volgende ochtend hadden we een soort déjà vu; rond 8.00 werden we gewekt door het geklapper van een aanhanger, pratende mensen en vervolgens een luidruchtig motorgeluid. We keken elkaar aan, en dachten hetzelfde; toch niet weer werklui om ons heen?! En jawel hoor, het was blijkbaar tijd om het gras te maaien op de verder verlaten parkeerplaats… gelukkig was de man die de grasmaaier reed zo vriendelijk om het stukje gras rondom onze mobilhome voorlopig over te slaan, en na een half uurtje stopte hij al om te gaan ontbijten aan één van de picknick tafels. Dus konden we rustig van ons ontbijt genieten, nog een lekker wandelingetje maken, en tien we zover waren om te vertrekken begon de goede man pas weer met maaien. Muchos Gracias!!

Zo eindigde onze uitstap donderdag. Na 4 heerlijke dagen samen genieten van de rust en de omgevingen kwamen we weer aan op de camping. Daar was het inmiddels een stuk drukker dan toen we maandag waren vertrokken, maar ondanks dat voelde het weer goed om terug te zijn. Nog een nachtje op de camping, en dan vrijdag weer op weg richting tarragona, waar we ons weekend in ook weer in een prachtige omgeving door zouden gaan brengen. Wij waren er helemaal klaar voor!!

In Lak’ech

image

in lak’ech

Advertenties

Over fred doe

Over fred doe: fred doe is een fictieve persoon die door mij, de mens die deze verhalen creëert, is bedacht. Aan deze verhalen kunnen geen rechten of what ever ontleend worden, daar deze ook fictief zijn; ook dit zijn slechts creaties van mij, de vrije mens die deze verhalen bedenkt. Ik ben. In lak'ech.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s