Na de regen komt toch zonneschijn?

In het weekend kregen we even wat beter weer, en klaarde het in de avond behoorlijk op. We genoten van de natuur, en toen we aan het begin van de avond samen aan de tafel zaten, kregen we een schrik-momentje; door het keukenraam zagen we een grote alkoof onze richting in komen, en wel zo dicht dat het leek alsof hij binnen reed! Eerst dachten weer dat hij ging keren, maar groot was onze verbazing toen hij zijn camper op anderhalve meter van ons af parkeerde. Weg uitzicht, en toen ze uitstapten ook weg rust; drie kids kwamen eruit, die meteen voor onze ramen gekke gezichten gingen trekken tegen de katten…gezellie!
Ik besloot de nieuwe buurman maar vriendelijk te vragen of hij het zo niet een beetje krap vond, het bos was namelijk nog half leeg, dus waarom zo dicht tegen ons aan? “Er is helemaal geen plek meer!” was zijn antwoord, waarop hij doorliep…huh? Geen plek?!
Ach ja, hij wilde misschien gewoon graag bij ons staan… We probeerden er de lol maar van in te zien, en hoopten dat de kids de volgende ochtend niet om 7u wakker zouden zijn.

Toen we een tijdje in bed lagen, en het rustig was geworden, moest Jessie eruit om te plassen. Ze keek door het dakraam, en vroeg mij of het nou zo helder was buiten. Ik deed het dakraam open, en wist niet wat ik zag; zo veel sterren had ik nog nooit gezien! Dus kleedden we ons weer aan, en liepen we in het pikkedonker naar het meer toe. De maan was er niet, en toen we eenmaal bij het meer waren keken we omhoog. Niet alleen zagen we meer sterren dan we ooit hadden gezien, maar boven ons was ook de melkweg goed te zien! Dankbaar zaten we langs het water op een grote steen naar boven te staren, en het hield niet op; boven de bergen viel een vallende ster, die ontplofte in een wolk. Wow, natuurlijk, het is tijd voor vallende sterren! Ons geluk kon niet op, met zijn tweetjes in het donker genieten…

Toen ik naast ons naar het water keek, zag ik een schaduw langs de kant. Het was te donker om te zien wat het was, ik dacht een steen of stronk, totdat de schaduw bewoog. “Schat, er zit denk ik een beestje naast ons” zei ik tegen Jessie. Ik pakte mijn zaklamp, en toen ie aan ging bleek op 2 meter naast ons een vosje te staan! Onverstoord ging ie verder met rondsnuffelen, en konden we hem/haar goed bekijken. Na zijn rondje verdween ie weer de bossen in….
Zo bleven we nog even genieten, tot de bewolking weer toenam, waarna we zo blij als 2 kinderen terug naar ons bedje gingen…

De volgende dag was een behoorlijk warme dag, en toen we rond half 10 wakker werden vertrokken onze nieuwe buurtjes alweer. Hun kinderen hadden gelukkig ook uitgeslapen 🙂
Die dag lekker gefietst, wat geknutseld, en van de zon genoten. En dat was ook de enige zonnige dag, zondag was weer triest en nat…

image

Van de regen hadden we inmiddels even genoeg, in het bos aan het meer bleef het drassig. Niet fijn met een mobilhome, je blijft poetsen en alles wordt vochtig. Dus vertrokken we maandag weer een beetje richting het noorden, uit de bergen, in de hoop dat het weer daar wat op zou klaren.
Gaandeweg werd het wel wat beter, maar nog steeds veel nattigheid. Maar omdat we uit de bossen waren was het beter bij te houden, Hemi niet meer telkens tot achter z’n oren onder de modder na elke wandeling, en niet meer zo’n vocht in de mobilhome. In Rosenheim zochten we een wasserette op om de nodige wasjes te draaien. Een drukte van jewelste daar,  vooral moslim mannen die daar de was kwamen doen. En de sfeer daar in die stad was niet echt tof… Druk, geen fijne energie daar, en halverwege de was begon het ook daar weer goed te regenen. Lang leve de zomer!

Zelfs de apparatuur daar wilde niet lekker meewerken; nadat we de droger op een half uur hadden gezet, en rustig zaten te wachten, kwamen we er na 15 minuten achter dat de droger stil stond… error, maar de klok liep wel door. Deel van de was in een andere droger, omdat we dachten dat hij te vol geladen was. En na 2 minuten weer error…eerste droger bleef stoppen, werd niet warm. Verdorie, zo werd het nog een kostbaar wasje draaien. Dan alle was maar in andere drogers, weer betalen, en maar weer wachten. Tja, de was moest echt wel droog zijn voor we konden gaan.

Inmiddels had een jong koppel ook pech met hun machines; al meer dan een uur bleven er twee machines wassen, en gaven uiteindelijk ook foutmeldingen… De ene haalde ze maar leeg, maar de andere wilde niet meer open. Error, en dan begon hij weer overnieuw te wassen. Het meisje kwam naar Jessie toe om te vragen of ze kon helpen, ze sprak alleen wat Engels en wisten zich geen raad. En natuurlijk kregen wij met geen geweld de deur open. Sta je dan, was in de machine, er niet bij kunnen en de taal niet machtig zijn. In gebrekkig Engels vroeg haar vriend of ik met zijn telefoon wilde bellen naar de beheerder, hij had het idee dat wij Duits waren. Dus op mijn beste Duits belde ik de beheerder, die daarop vanaf afstand de wasmachine resette. Maar helaas, de machine gaf geen kik meer… Wacht maar 5 minuten, zei de beheerder, en probeer het dan nog eens. Onze was was inmiddels wel klaar, en droog, maar we bleven toch ook maar even wachten. Na 5 minuten ging hij natuurlijk nog niet open… De beheerder weer gebeld, en afgesproken dat hij iemand zou sturen om het op te lossen. In het Engels aan het koppel dan maar weer uitgelegd dat er iemand kwam om ze te helpen, en dat het wel een kwartier kon duren. Ze bedankten ons vriendelijk, en we hadden toch weer een beetje een “goede daad” bericht.

Helaas zagen we, nadat we in de mobilhome een bakje koffie hadden gedronken en toen weer vertrokken, dat ze nog steeds zaten te wachten…Inmiddels drie kwartier verder… Maar goed, we hadden gedaan wat we konden, en hun hulp zou vast wel komen. Soms zit het mee, soms zit het tegen.

Voor de avond zochten we een plekje ver buiten de drukke stad. Dat vonden we naast een sportveld, op een grote parking met grind. Een prachtig uitzicht op de bergen in de verte, en lekker rustig. En geen modder meer in de mobilhome!

Zo gingen we weer terug omhoog, en besloten nog een keer naar Altötting te gaan. Daar was een mooie verzorgde gratis camperplaats, waar we water konden tanken, en de weersverwachting zag er daar goed uit. Dus installeerden we ons daar, met de mobilhome goed in de schaduw. Zo hebben we daar tot vandaag (vrijdag) gestaan, en woensdag kregen we daar ook nog gezelschap van onze vrienden uit Sitges in Spanje. Ook zij waren door Duitsland aan het toeren, en hier konden we lekker even bijkletsen, met de zon hoog aan de hemel!
Tot deze ochtend dan…Het is weer gaan regenen, en dat blijft de hele dag zo, helaas. Morgen wordt het weer beter, en omdat onze vrienden erg nieuwsgierig waren geworden naar die mooie plek in het bos bij het meer, hebben weer afgesproken dat we elkaar daar maandag weer gaan ontmoeten, voor we beiden weer onze eigen weg gaan.

image

Nu zijn we dus weer terug op weg naar het meer. De ontvangst is daar belabberd, dus blijft het weer even stil van onze kant de komende dagen. En daarna gaan we terug richting Untersberg, want daar zijn we nog niet klaar. Er staat een kabelbaan op ons te wachten die ons naar 1873 meter zal brengen, bovenop de berg. Maar voor die tijd meld ik me nog een keer, en zal ik iets vertellen over de mythes over die berg….

In Lak’ech

Advertenties

Over fred doe

Over fred doe: fred doe is een fictieve persoon die door mij, de mens die deze verhalen creëert, is bedacht. Aan deze verhalen kunnen geen rechten of what ever ontleend worden, daar deze ook fictief zijn; ook dit zijn slechts creaties van mij, de vrije mens die deze verhalen bedenkt. Ik ben. In lak'ech.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s