Week 33 & 34

Inmiddels is week 34 weer bijna op zijn eind, onze 6e week in zuid Duitsland alweer. Vorige week donderdag waren we terug gegaan naar de rustige plek in het bos bij Fall. Donderdag- en vrijdagnacht was het hoogtepunt van de jaarlijkse meteorenzwerm van de Perseïden, en volgens de plaatselijke weerberichten zou het dit jaar eindelijk weer eens mogelijk zijn om deze te kunnen zien. En dan is het meer aldaar een erg mooie, donkere plek zonder lichtvervuiling. Dinsdag en woensdag hadden we ’s avonds bij de Tegernsee al verschillende mooie grote vallende sterren gezien, dus we hadden er zin in!

Donderdag was het nog niet druk in Fall, een stuk of 5 campers verspreid door het bos. We kozen een plekje uit waarvan we zeker wisten dat we niet weer directe buren zouden kunnen krijgen, zoals de laatste keer toen er iemand bijna tegen ons aan kwam staan. We houden van een beetje ruimte om ons heen 🙂 Achteraf gezien weer fout gedacht, maar goed…
Die donderdagavond was het weer helaas nog niet goed genoeg; teveel bewolking om vallende sterren te kunnen zien, en in de nacht begon het zelfs weer te regenen. Ach, morgen beter, dachten we.

Vrijdag liepen we een rondje langs de mede-kampeerders, en één campertje trok onze aandacht; een kleine Mitsubishi L300, met een aantal sprekende stickers erop. Allemaal stickers die erop duidden dat er iemand in reed die van vrijheid hield, zoals http://www.welcometofreedom.(WTF!) Dus gingen we een praatje maken met de eigenaar, die Helmut bleek te heetten. Helmut was een gepensioneerde man, die samen met zijn hondje Maya grotendeels in zijn camper woonde, net zoals ons. Hij verbleef dan weer in Duitsland, dan weer in Spanje of Portugal, en kwam oorspronkelijk uit Ravensburg.
Hij sprokkelde mooie stukjes hout, waarvan hij dan allerlei gebruiksvoorwerpen maakte, bespeelde diverse instrumenten, en maakte zelf allerhande medicijnen van natuurlijke dingen, zoals een genezende zalf van berkensap voor wondjes.
Tijdens ons gesprek vertelde hij dat hij een “Freeman” was, iemand die zich heeft losgemaakt van de overheid en haar systeem, die leeft volgens de natuurwetten, leven en laten leven. En hij vertelde natuurlijk graag over zijn beweegredenen, hoe fout de maatschappij in elkaar zit, dat de mensen elkaar en de natuur langzaam maar zeker vernietigen… gespreksstof zat dus! Een erg interessant mens, en wat een “toefall” weer dat we zo iemand hier in the middle of nowhere tegen kwamen!

Die vrijdag begon het bos flink vol te lopen met campers, er was tenslotte erg goed weer voorspeld, en blijkbaar hadden vele Duitsers een lang weekend; maandag was het “Maria Himmelfahrt”. Daar hadden we dus niet bij stil gestaan, dit kon wel eens betekenen dat het maandag bij de Untersberg erg druk kon worden… Maar zover was het nog niet, dat zouden we dan maandag wel zien.

De weerberichten bleven echter wel met het uur veranderen, zaterdag zou warm en zonnig worden, maar de vrijdagnacht was nog twijfelachtig. Het zou toch hopelijk niet wéér bewolkt zijn?! Dat zou betekenen dat we dit jaar de Perseïden weer zouden missen die het weer.

De toestroom van campers werd er echter niet minder om; het bos liep begin van de avond echt goed vol, en mensen parkeerden op de gekste plekjes, waar je eigenlijk niet echt goed kon staan, of middenin een pad zodat het manoeuvreren voor anderen steeds lastiger werd. En toen het donker werd werden we weer verrast; hoe onmogelijk het ook leek, iemand had besloten dat naast ons nog wel plek was… half in een grote kuil, de andere helft op een grote boomstronk zette een Duitser zijn camper neer! Ja hoor, het zou weer eens niet zo zijn, blijkbaar wil iedereen zo dicht mogelijk tegen ons aan staan… Ach ja, hoe meer zielen…

En die avond had nog een minder leuke verrassing voor ons in petto, of eigenlijk twee; de bewolking gooide weer eens roet in het eten. Dus geen vallende sterren… En om het helemaal af te maken bleek onze kater Pixel een blaasontsteking opgelopen te hebben, en dat was eigenlijk nog wel het ergste van alles. Bij katers kan dit gevaarlijk zijn, dus moesten we de komende dagen een dierenarts opzoeken. Zondag en maandag waren die natuurlijk dicht, dus dinsdag moesten we er één zien te vinden, want zelf hadden we niets bij aan medicatie voor dit probleem. Of niet méér bij, de medicatie die Pennoti had gehad voor haar blaasontsteking hadden we namelijk al weg gegooid 😦

Die zaterdag was gelukkig een mooie dag, en dat was duidelijk te zien in het bos; tientallen campers, auto’s met caravans, tentjes en dan nog tientallen auto’s van dagjesmensen. Het stond werkelijk ramvol. Al hadden we eruit gewild, dat was niet gelukt, zo vol stond het…
Aan de ene kant niet zo leuk, die drukte, maar toen ’s avonds eenmaal de dagjesmensen weer vertrokken werd het toch wel heel gezellig. Overal mensen aan het barbecueën, kampvuurtjes, het leek wel een groot hippie-festival!!

En ook zondag was het weer erg druk, de dagjesmensen zetten alle paden weer vol, en campers reden af en aan, velen konden geen plekje meer vinden.
Jessie had een geluks-engeltje gehaakt voor Helmut, de Freeman. We gingen dat aan hem geven, en afscheid nemen omdat we de volgende naar de Untersberg zouden gaan. Hij vond het een erg leuk gebaar, en toen we vertelden dat we de volgende dag zouden vertrekken om de Untersberg te bezoeken, reageerde hij daar opvallend op. Ah, de Untersberg? Met een lach en een uitdrukking op zijn gezicht alsof hij iets wist wat wij niet wisten… Maar hij zei er verder niets over…
Wel vertelde hij dat er dinsdag een soort samenkomst was van Freemen in Salzburg, en dat we welkom waren. Helaas, zeiden we, we moeten dinsdag naar de dierenarts met onze kat, vanwege een blaasontsteking. We kregen hem niet precies uitgelegd wat het probleem was omdat we het juiste woord in het Duits niet kenden…. “Wacht even”, zei hij, “ik kijk even in mijn medicijnkoffer”. Hij haalde een aluminium koffer tevoorschijn, waarin hij allerhande middeltjes had zitten die hij voor zichzelf en zijn hond bij had. Één van de middeltjes was DMSO, en natuurlijk product dat vrijkomt bij het maken van houtpulp. Dit zou volgens hem wel helpen, het kon zeker geen kwaad, de kat zou er alleen wat van gaan “ruiken”… We bedankten hem voor de fles die we mochten hebben, namen afscheid, en gingen vol goede moed terug naar onze zieke Pixel.

Om zeker te zijn dat het geen kwaad kon zochten we op internet op wat het nu precies was, en wat denk je? Het was een erg veelzijdig middeltje, dat voor allerhande dingen gebruikt word, en dat normaal gezien alleen als medicijn werd voorgeschreven bij…blaasontsteking!! Toe-fall?? 🙂 Hoe groot is de kans, zo’n persoon hier treffen, en die ons dan ook nog precies het juiste middeltje kado geeft voor onze zieke kater? Tja… Pixel is inmiddels weer van zijn probleem af, gelukkig, en Helmut had gelijk, hij heeft door het middeltje een luchtje bij; een erg zurig luchtje! Maar ook dat gaat wel weer over.

Maandag was het de 15e, de dag om de Untersberg te bezoeken, en die begon “goed”; we werden eigenlijk een beetje aan de late kant wakker. Normaal worden we vanzelf op tijd wakker, maar die ochtend werden we een stuk later wakker dan eigenlijk de bedoeling was… En toen we de navigatie hadden ingesteld, bleek de rit ook nog wat langer te duren dan ik verwacht had. Dom dom, nu zouden we pas in de loop van de middag bij de Untersberg aankomen. Maar goed, we gingen op weg, we hoopten er het beste van….

De rit richting Salzburg duurde natuurlijk toch langer dan we hoopten, de feestdag zorgde voor erg veel drukte op de wegen, waardoor we pas rond drie uur bij de kabelbaan aankwamen. En daar was het druk. Erg druk. En tot overmaat van ramp was de top van de berg in bewolking gehuld. Beneden bij de kabelbaan hangt een infobord met de weersomstandigheden boven, en daarop stond “bewolkt” en “regen”…. Wat nu te doen? De gok nemen, en hopen dat het boven nog wel op zou klaren? Of wachten tot morgen, hopen dat het weer dan beter zou zijn, en minder druk? Na veel wikken en wegen, en de bewolking in de gaten houden, kozen we er toch maar voor om het uit te stellen. Jammer van de speciale datum, maar boven in de mist staan zonder een hand voor ogen te zien hadden we ook geen zin in, en het kaartje voor de kabelbaan was toch best kostbaar…
Een beetje teleurgesteld vertrokken we dus weer, en gingen we op zoek naar een plekje waar we de nacht door konden brengen, misschien met uitzicht op de berg.
Na zo’n 15 minuten rijden zagen we een pad in het bos tegen de berg aan, waar auto’s geparkeerd stonden. Zo te zien niet veel ruimte, maar toch reden we er maar in. En dat was een goede keuze; iets dieper het pad in was plek genoeg om te parkeren. Nadat we ons daar hadden geïnstalleerd, liepen we verder de pad in, en toen we daar bordjes tegen kwamen met wandelroutes, bleken we zelfs al op de Untersberg te staan! Weer een meevaller dus, of “toeval” 😉 We konden dus de nacht tegen de berg aan door brengen, en natuurlijk een stukje de berg op wandelen. Bergschoenen aan dus, rugzakje mee, en het bos in. De eerste route die we volgden, liep al snel dood. Ok, terug, en een andere route genomen. Dat was een brede pad, maar wel erg steil omhoog. Al snel liepen we te puffen, met het zweet op de rug. Maar we waren niet voor niets gekomen, dus klommen we door.
Na een tijdje werd de pad smaller. En ruiger. En werd het ipv een pad een soort tunnel tussen de begroeiing, waar ik gebukt door heen moest. Toen het weer wat opener werd, was het uitzicht wel prachtig; aan de ene kant dichte bossen op de steile bergkant, aan de andere kant steil naar beneden, met prachtige vergezichten. Maar wel link, het padje was maar zon 30cm breed inmiddels, en werd er niet beter op… Beide behoorlijk buiten adem(het was erg benauwd weer), genoten we even van de sprookjesachtige omgeving, en waren toen toch maar zo slim om om te keren. Weer kruip door-sluip door, stenen die telkens onder je voeten weg schoven, een heel avontuur voor twee onervaren “bergbeklimmers”! Maar we waren in ieder geval al op berg geweest, en hoewel we geen dwergen of andere mythische schepsels konden ontdekken, was het toch een heel bijzondere plek om te zijn. En misschien dat we morgen meer geluk zouden hebben bij de Untersbergbahn, zodat we nog wat meer van de berg zouden kunnen zien.

Die nacht was een vreemde nacht; we sliepen allebei erg onrustig om één of andere reden, ondanks dat het een erg rustig plekje was… En die nacht hadden we allebei erg veel vreemde dromen… misschien toch een speciale energie die nacht?
De parking in het bos liep al vroeg vol met wandelaars, die ons veel afkeurende blikken toe wierpen, omdat we natuurlijk “hun” parkeerruimte in beslag namen. Dus reden we op tijd naar de winkel voor wat verse broodjes, aten we een goed ontbijt, en gingen we terug naar de kabelbaan. Het weer was heel anders dan de dag ervoor, de zon scheen volop, en er was weinig bewolking te zien. De berg zelf was helemaal wolk-vrij, in tegenstelling tot een dag eerder. Dus kochten we kaartjes, en sloten aan in de rij…

We konden nét niet meer in het bakje van half elf, dus moesten we nog een half uurtje langer wachten op de volgende. Daar konden we als eerste in, waardoor we mooi vooraan stonden, met het beste uitzicht. Zo’n 30 man ging erin, en toen begon de rit naar ruim 1700 meter hoogte. Gelukkig hebben we geen hoogtevrees, want al snel verdween de grond steeds verder onder ons vandaan. Op een gegeven moment glij je zowat tegen de steile bergwand omhoog, en dan ga je over een bergkam heen met het bakje. Vervolgens krijg je dan ineens een “zucht” in je buik, en zie je een duizelingwekkende diepte achter de bergkam. Velen in het bakje geven dan een gilletje, een erg raar gevoel! Zo klim je nog een heel stuk omhoog, tot je in het station boven aankomt. Daar is het 10 tot 15 graden kouder dan beneden, lekker fris, en toen we buiten stonden werden we aangenaam verrast door een heerlijk warm zonnetje! En het uitzicht daarboven is moeilijk in woorden te vatten; dat moet je gewoon zien, zo onwerkelijk, zo hoog, en zo’n stilte…
We begonnen eerst even met een drankje aan een picknick tafel, en lieten de omgeving eens op ons inwerken. Het weer was geweldig, waardoor het uitzicht super was, geen hinderlijke bewolking, echt perfect! Vanaf het station lopen enkele paden omhoog en omlaag, waarvan ééntje naar het hoogste punt daar, de Salzburger Hochthron. Een flink eindje wandelen nog wel, maar alles zat mee, dus gingen wij, net zoals vele anderen op pad. Eerst klommen we naar een uitkijkpunt boven het station, en daar aangekomen werden we bezocht door de raven, diezelfde raven als uit de mythe. Jessie had wat druiven mee genomen, en de raven vonden dat geweldig! De jongere dieren kwamen zelfs op je hand zitten om de druiven op te eten, een heel aparte ervaring… Als deze raven niet meer rond de berg vliegen, zal keizer Karl uit de berg komen om het rechtvaardige vol te steunen in de laatste grote strijd van de mensheid…. laten we hopen dat ze nog lang blijven rondvliegen dus!

Na de raven was het tijd voor een flinke wandeling, over het op en neer gaande pad richting de Salzburger Hochthron. De paden daar bestaan uit gravel, rotsen, en op de erg steile stukjes over primitieve houten balk-trapjes. En hele toer, zelfs met stevige bergschoenen, en Jessie met hulp van haar wandelstokken. Met mijn lange benen heb ik dan een voordeeltje, dat stapt wat makkelijker over de af en toe grote ruimtes tussen de rotsen en balken. We waren dan af en toe ook erg verbaasd hoe onvoorbereid sommige mensen waren; platte schoentjes, slippers, hakken, lange rokken, kinderwagens…. Aan de gezichten was dan soms ook goed af te lezen dat ze het zwaar hadden. Gelukkig stonden er langs heel de route genoeg bankjes om uit te rusten, wat af en toe ook echt nodig was.
Na een dik uur klimmen, klauteren, glijden en puffen bereikten we dan de Salzburger Hochthron, op een hoogte van 1856 meter! Het uitzicht is adembenemend, je bent omgeven door wat wolken, enkele nog hogere bergtoppen, en ziet overal tegen de bergen mensen over paadjes klauteren, af en toe zie je wat wild rondlopen zoals berggeiten, en in de verte zie je bv. ook de Obersalzberg vanwaar Hitler met zijn telescoop de Untersberg bekeek.

We hebben hier een tijdje heerlijk zitten genieten van het uitzicht, de rust, en de sfeer. Het is een onvergetelijke plek, en de dag had ons beloond met het mooiste weer dat we konden wensen.
De wandeling terug was minder vermoeiend omdat je dan merendeels bergaf gaat, en eenmaal terug bij het station genoten we op een bankje nog even na voor we terug naar beneden gingen. Wat een onbeschrijfelijk mooie plek, als je ooit de gelegenheid krijgt om hem te bezoeken dan kunnen we dat zéér aanraden! Maar trek goede, stevige schoenen aan, neem genoeg drinken mee, en wandelstokken zijn een pluspunt.

Na de terugrit met de kabelbaan zat ons bezoek aan de Untersberg erop. Een indrukwekkend bezoek, in een nog indrukwekkender omgeving, en na al dit moois gaan we ons bezoek aan Duitsland langzaam aan afronden. We rijden nu weer wat meer in westelijke richting, waar we nog wat dingen willen bezoeken en bekijken, en daarna….dat vertel ik de volgende keer. Ik kan in ieder geval al wel melden dat onze plannen weer eens veranderd zijn… En bij die nieuwe plannen hebben we waarschijnlijk jullie hulp nodig.

Maar daarover volgende keer meer!

In Lak’ech

Advertenties

Over fred doe

Over fred doe: fred doe is een fictieve persoon die door mij, de mens die deze verhalen creëert, is bedacht. Aan deze verhalen kunnen geen rechten of what ever ontleend worden, daar deze ook fictief zijn; ook dit zijn slechts creaties van mij, de vrije mens die deze verhalen bedenkt. Ik ben. In lak'ech.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s